Зпирии ҳирси дунёи нафаси томъро ду боло шуд

زپیری حرص دنیا نفس طامع را دو بالا شد

Гадоро коса дар юза аз кӯрӣ мусанно шуд

گدا را کاسه در یوزه از کوری مثنی شد

Нагардад танг аз санги маломати шаҳру кӯ бар ман

نگردد تنگ از سنگ ملامت شهر و کو بر من

Ки аз машраби ғубори хотирами домон саҳро шуд

که از مشرب غبار خاطرم دامان صحرا شد

Зҳмчшмӣ балое нест бадтари ъшқбозон ро

زهمچشمی بلایی نیست بدتر عشقبازان را

Зулайхо кӯр шуд то дидаи ёқӯб бино шуд

زلیخا کور شد تا دیده یعقوب بینا شد

намеояд баҳам чун тавқи қамарии ҳалқаи чашмаш

نمی آید بهم چون طوق قمری حلقه چشمش

Назари бозӣ ки маҳви қомати он сарв боло шуд

نظر بازی که محو قامت آن سرو بالا شد

намедонам чаҳ гӯям шукри он ғоратгари дилҳо

نمی دانم چه گویم شکر آن غارتگر دلها

Ки аз савдоӣ ӯ ҳар зарраи хокам сувидо шуд

که از سودای او هر ذره خاکم سویدا شد

Таъаҷҷуб нест гар дорам умеди раҳм аз ани золим

تعجب نیست گر دارم امید رحم از ان ظالم

На охири мумиёеи ҳам зснги хора пайдо шуд ?

نه آخر مومیایی هم زسنگ خاره پیدا شد؟

Нагардад тираи бахтии меҳри лаби ҳарфи офаринон ро

نگردد تیره بختی مهر لب حرف آفرینان را

Савод аз серума равшан мекунад чашмӣ ки гуё шуд

سواد از سرمه روشن می کند چشمی که گویا شد

Надорад тоб даст андоз , соиби домани исмат

ندارد تاب دست انداز، صائب دامن عصمت

Ки буии перҳани овора аз даст Зулайхо шуд

که بوی پیرهن آواره از دست زلیخا شد