Дили озоди табъони фориғ аз қайд ҳавас бошад

دل آزاد طبعان فارغ از قید هوس باشد

Қабоӣ бегиребонро чаҳ пурвой асас бошад ?

قبای بی گریبان را چه پروای عسس باشد؟

Ҳисори хирмани худ сози дасти хӯшаи чинон ро

حصار خرمن خود ساز دست خوشه چینان را

Ки ӣнҷои ҷомаи фатҳи шкрбол магас бошад

که اینجا جامه فتح شکربال مگس باشد

Маи маҳмили нишиниро ки ман девона ӯем

مه محمل نشینی را که من دیوانه اویم

Ба гӯшаши нолаи занҷири фарёд ҷарас бошад

به گوشش ناله زنجیر فریاد جرس باشد

Надорад чашми таҳсини нолаи булбули збидрдон

ندارد چشم تحسین ناله بلبل زبیدردان

Чаҳ ҳоҷати шуълаи овозро бо хор ва хас бошад ?

چه حاجت شعله آواز را با خار و خس باشد؟

Сухани санҷидаи гуфтан бе ниёзии бор май орад

سخن سنجیده گفتن بی نیازی بار می آرد

Гуҳар дар домани ғаввос аз пос нафас бошад

گهر در دامن غواص از پاس نفس باشد

Ҳубобиро ки дар баҳри ҳақиқат чашм бигушоед

حبابی را که در بحر حقیقت چشم بگشاید

Сипеҳри обгун чун парда рӯй нафас бошад

سپهر آبگون چون پرده روی نفس باشد