Лаби нави хати ҷонон давр бош булҳавас бошад

لب نو خط جانان دور باش بوالهوس باشد

Ки шукр дар дили шаби эмин аз ҷӯш магас бошад

که شکر در دل شب ایمن از جوش مگس باشد

Қиёмат мекунад дар сояи зулфи сияҳи холаш

قیامت می کند در سایه زلف سیه خالش

Ҷгрдорст ҳар дуздӣ ки ҳамдаст асас бошад

جگردارست هر دزدی که همدست عسس باشد

Фазояд бо заъифони чарби нармии шодмонӣ ро

فزاید با ضعیفان چرب نرمی شادمانی را

Ки гули хандон буд то дар миёни хор ва хас бошад

که گل خندان بود تا در میان خار و خس باشد

Чаҳ ҳосил аз тамошои гулистони андалебӣ ро

چه حاصل از تماشای گلستان عندلیبی را

Ки боғи длгшои чоки гиребон қафас бошад

که باغ دلگشا چاک گریبان قفس باشد

Мабанд аз нолаи лаб то домани манзил ба дасти оре

مبند از ناله لب تا دامن منزل به دست آری

Ки раҳ хобида гардад корвон чун беҷарас бошад

که ره خوابیده گردد کاروان چون بی جرس باشد

Агар гуфтори худ санҷида май хоҳӣ тааммул кун

اگر گفتار خود سنجیده می خواهی تامل کن

Ки гавҳари рӯзии ғаввос аз пос нафас бошад

که گوهر روزی غواص از پاس نفس باشد

Ба қадари пухтагӣ бар хеш меларзанд огоҳон

به قدر پختگی بر خویش می لرزند آگاهان

Надорад бими афтодани самар чун нимрс бошад

ندارد بیم افتادن ثمر چون نیمرس باشد

Хаёлоти ғариби ман зғрбт бар наме ояд

خیالات غریب من زغربت بر نمی آید

Ки саргаштааст фарёдӣ ки бефарёдрас бошад

که سرگشته است فریادی که بی فریادرس باشد

Надорад нафас бо тӯли амли осӯдагии соиб

ندارد نفس با طول امل آسودگی صائب

Зпичу тоб фориғ нест то саг дар мирс бошад

زپیچ و تاب فارغ نیست تا سگ در مرس باشد