Марои даврӣ ба ҷои хеш бо он симтн бошад

مرا دوری به جای خویش با آن سیمتن باشد

Агар сад сол чун ойӣна дар оғӯш ман бошад

اگر صد سال چون آیینه در آغوش من باشد

Надорад ошиқи хуршед дар оғӯши гули роҳат

ندارد عاشق خورشید در آغوش گل راحت

Ки шабнами хӯни худро мехӯрд то дар чаман бошад

که شبنم خون خود را می خورد تا در چمن باشد

Кӣми ман то занам дар домани гули дасти густохӣ ?

کیم من تا زنم در دامن گل دست گستاخی؟

Марои ин бас ки хории зини чаман дар пой ман бошад

مرا این بس که خاری زین چمن در پای من باشد

Бипушади чашм агар бепарда бинад моҳи канъон ро

بپوشد چشم اگر بی پرده بیند ماه کنعان را

Азизиро ки аз Юсуфи назар бар перҳан бошад

عزیزی را که از یوسف نظر بر پیرهن باشد

Зшўри ишқ дилгирӣ надорад ҷони муштоқон

زشور عشق دلگیری ندارد جان مشتاقان

Чаҳ зини хуштар ки моҳиро кафи дарё кафан бошад ?

چه زین خوشتر که ماهی را کف دریا کفن باشد؟

Насозад нури яктоеи ду дили парвонаи мо ро

نسازد نور یکتایی دو دل پروانه ما را

Агарчӣ сад ҳазорон шамъ дар як анҷуман бошад

اگرچه صد هزاران شمع در یک انجمن باشد

Машав қонеъ ба таҳсини забон аз мустамеъи соиб

مشو قانع به تحسین زبان از مستمع صائب

Ки дили бархестан аз ҷой , таҳсин сухан бошад

که دل برخاستن از جای، تحسین سخن باشد