Хати шбрнг аз ани лаъли лаб гулранг ме болад

خط شبرنگ از ان لعل لب گلرنگ می بالد

Збси афтодаи шӯхи ин сабзаи зер санг ме болад

زبس افتاده شوخ این سبزه زیر سنگ می بالد

Гудозад дидани санги маҳаки ноқиси айёрон ро

گدازد دیدن سنگ محک ناقص عیاران را

Вагарнаи ҳасани комил аз хат шбрнг ме болад

وگرنه حسن کامل از خط شبرنگ می بالد

Насимӣ метавонад санги гардидани ҳубобам ро

نسیمی می تواند سنگ گردیدن حبابم را

Чаҳ бар худ аз шикасти шишаи ман санг меболад ?

چه بر خود از شکست شیشه من سنگ می بالد؟

Либоси бесутун бар нақши ширин танг хоҳад шуд

لباس بیستون بر نقش شیرین تنگ خواهد شد

Чунин бар худгар аз Фарҳоди заррин чанг ме болад

چنین بر خود گر از فرهاد زرین چنگ می بالد

Турои узви зҷо рафтааст теғ аз бедилӣ дар каф

ترا عضو زجا رفته است تیغ از بیدلی در کف

Вагарна бар тани шерони силаҳ ҷанг ме болад

وگرنه بر تن شیران سلاح جنگ می بالد

Зўсът бар таманно танг гардад арсаи ҷавлон

زوسعت بر تمنا تنگ گردد عرصه جولان

Ниҳол орзӯмандӣ задаст танг ме болад

نهال آرزومندی زدست تنگ می بالد

Гудозади орзӯии хом дар дили нафаси саркаш ро

گدازد آرزوی خام در دل نفس سرکش را

Ба қадари ончӣ дар сари дониш ва фарҳанг ме болад

به قدر آنچه در سر دانش و فرهنگ می بالد

Макун тақсир дар резиш ки аз трдстии ҳиммат

مکن تقصیر در ریزش که از تردستی همت

Кулоҳи сарварӣ қад мекашад , ӯ ранг ме болад

کلاه سروری قد می کشد، او رنگ می بالد

Ба равшани гавҳарон бар коса дар юзаи худ ро

به روشن گوهران بر کاسه در یوزه خود را

Ки моҳи лоғар аз хуршеди заррин чанг ме болад

که ماه لاغر از خورشید زرین چنگ می بالد

Хушам бо оби борӣки қаноат бо дили равшан

خوشم با آب باریک قناعت با دل روشن

Ки дар ҳар ҷои тароват беш бошад занг ме болад

که در هر جا طراوت بیش باشد زنگ می بالد

Магар наздик созад манзиламро коҳилӣ , варна

مگر نزدیک سازد منزلم را کاهلی، ورنه

Збхти вожгӯн аз қатъи раҳ фарсанг ме болад

زبخت واژگون از قطع ره فرسنگ می بالد

Чу шабнами софи шӯ то аз ҳаво гиранд хўбонт

چو شبنم صاف شو تا از هوا گیرند خوبانت

Ки гули сад перҳан аз ошиқ икрнг ме болад

که گل صد پیرهن از عاشق یکرنگ می بالد

Туро бо моҳ то санҷидаам дар худ наме гунҷад

ترا با ماه تا سنجیده ام در خود نمی گنجد

Ки дар мизон чу бо гавҳар тараф шуд санг ме болад

که در میزان چو با گوهر طرف شد سنگ می بالد

Чунон каз шабнам афзоед таровати чеҳраи гул ро

چنان کز شبنم افزاید طراوت چهره گل را

Зчшми поки ман он ориз гулранг ме болад

زچشم پاک من آن عارض گلرنگ می بالد

Мҷу нашаву намо аз ҷони равшан дар тани хокӣ

مجو نشو و نما از جان روشن در تن خاکی

Ки чун ояд шарари беруни зслб санг ме болад

که چون آید شرر بیرون زصلب سنگ می بالد

Зклки ман замин хушк шуд снблстони соиб

زکلک من زمین خشک شد سنبلستان صائب

Ки чун мутриб буд трдст бар худ чанг ме болад

که چون مطرب بود تردست بر خود چنگ می بالد