Замину осмон аз нолаи ман дар хурӯш омад

زمین و آسمان از ناله من در خروش آمد

Нишаст аз ҷӯши дарё , синаи ман то ба ҷӯш омад

نشست از جوش دریا، سینه من تا به جوش آمد

Нишоти доимии хоҳӣ , ба дард аз софи қонеъи шӯ

نشاط دایمی خواهی، به درد از صاف قانع شو

Ки дар давраст доими ҷом ҳар каси дард нӯш омад

که در دورست دایم جام هر کس درد نوش آمد

Ту маҳви рангу бӯе , варна аз ҳар ҷунбиши хорӣ

تو محو رنگ و بویی، ورنه از هر جنبش خاری

Срири хомаи тақдир , орифро ба гӯш омад

صریر خامه تقدیر، عارف را به گوش آمد

Задаст ради мардуми он ки менолад наме донад

زدست رد مردم آن که می نالد نمی داند

Ки аз дасти навозиши кӯҳи ғами моро ба дӯш омад

که از دست نوازش کوه غم ما را به دوش آمد

Хароботи Муғони пурҷӯш буд аз шӯри ман соиб

خرابات مغان پرجوش بود از شور من صائب

Ҷаҳон афсурда шуд девонаи мо то ба ҳуш омад

جهان افسرده شد دیوانه ما تا به هوش آمد