Ба тўФи хоки мангар он саропо ноз ме омад

به طوف خاک من گر آن سراپا ناز می آمد

Ба ҷӯии умр , оби рафтаи ман боз ме омад

به جوی عمر، آب رفته من باز می آمد

Чунон каз шиша сарбаста ояд бода дар соғар

چنان کز شیشه سربسته آید باده در ساغر

Ба он тамкин ба оғӯши ман он танноз ме омад

به آن تمکین به آغوش من آن طناز می آمد

Ба сайд хеш мекардам далолати шоҳбозш ро

به صید خویش می کردم دلالت شاهبازش را

Агар аз хандаи ман ҳамчуи Кебек овоз ме омад

اگر از خنده من همچو کبک آواز می آمد

зи умеди висолаш буд оҳанги ончунон базмам

ز امید وصالش بود آهنگ آنچنان بزمم

Ки бе нохуни садо аз пардаҳои соз ме омад

که بی ناخن صدا از پرده های ساز می آمد

Чунон каз бозгашт навбаҳорон шуд ҷавони олам

چنان کز بازگشت نوبهاران شد جوان عالم

Чаҳ мешудгар баҳори умри мо ҳам боз меомад ?

چه می شد گر بهار عمر ما هم باز می آمد؟

Агар май буд дар гулзори олами навгулии соиб

اگر می بود در گلزار عالم نوگلی صائب

Сафири ишқ аз калаки сухан пардоз ме омад

صفیر عشق از کلک سخن پرداز می آمد