Баҳори ориз ӯро ба сомон кас наме донад

بهار عارض او را به سامان کس نمی داند

Бғир аз рангу бӯеи зини гулистон кас наме донад

بغیر از رنگ و بویی زین گلستان کس نمی داند

Худо донад чҳо дар перҳан дораднигор ман

خدا داند چها در پیرهن دارد نگار من

Раҳи боғи Ирамро ҷузи сулаймон кас наме донад

ره باغ ارم را جز سلیمان کس نمی داند

Қиёсӣ мекунанд ин содаи лавҳон аз яди Байзо

قیاسی می کنند این ساده لوحان از ید بیضا

Қумоши соиди симини ҷонон кас наме донад

قماش ساعد سیمین جانان کس نمی داند

Тамошоӣ ту дорад бениёз аз сайри олам ро

تماشای تو دارد بی نیاز از سیر عالم را

Дар айёми ту роҳи боғу бустон кас наме донад

در ایام تو راه باغ و بستان کس نمی داند

Чаҳ ҷои лолаи рухсорон , ки дар аҳди ҳиҷоби ту

چه جای لاله رخساران، که در عهد حجاب تو

Гул нашукуфтаро ҳам покдомон кас наме донад

گل نشکفته را هم پاکدامان کس نمی داند

Буд дар пардаи шаби айшҳо шаби зиндаи дорон ро

بود در پرده شب عیشها شب زنده داران را

Ҳузури дил дар он зулфи парешон кас наме донад

حضور دل در آن زلف پریشان کس نمی داند

Бғир аз чашми бемораш ки дорад гӯшаи дардӣ

بغیر از چشم بیمارش که دارد گوشه دردی

з аҳл дид , қадари дардмандон кас наме донад

ز اهل دید، قدر دردمندان کس نمی داند

Забони тӯтии нўҳрФро ойӣна май фаҳмад

زبان طوطی نوحرف را آیینه می فهمد

Айёри хати бғир аз чашми ҳайрон кас наме донад

عیار خط بغیر از چشم حیران کس نمی داند

Забони набзро дасти масеҳо хуб ме ёбад

زبان نبض را دست مسیحا خوب می یابد

Раги ҷони суханро ҷузи схндон кас наме донад

رگ جان سخن را جز سخندان کس نمی داند

Дил хӯн гашта худро суроғ аз ишқ май гирам

دل خون گشته خود را سراغ از عشق می گیرم

Ки ҷузи хуршеди ҷои лаъл дар кон кас наме донад

که جز خورشید جای لعل در کان کس نمی داند

Зшоҳони сухани раси рутбаи афкори соиб ро

زشاهان سخن رس رتبه افکار صائب را

Бғир аз шоҳи волоҷоаҳи Эрон кас наме донад

بغیر از شاه والاجاه ایران کس نمی داند

Ба сими қалби нстоннди хубони дили змои соиб

به سیم قلب نستانند خوبان دل زما صائب

Дарин кишвари баҳоии моҳи канъон кас наме донад

درین کشور بهای ماه کنعان کس نمی داند