Дили девонаи ман дӯст аз душман наме донад

دل دیوانهٔ من دوست از دشمن نمی‌داند

Чу оташи шуъла вар шуд об аз равған наме донад

چو آتش شعله‌ور شد آب از روغن نمی‌داند

Ғарибӣу ватани яксон буд дилҳои ҳайрон ро

غریبی و وطن یکسان بود دل‌های حیران را

Қафасро андалеби маст аз гулшан наме донад

قفس را عندلیب مست از گلشن نمی‌داند

намеуфтад ба фикри сина чун дили гашт ҳарҷое

نمی‌افتد به فکر سینه چون دل گشت هرجایی

зи оҳӯ чун ҷудо шуд нофа пайвастан наме донад

ز آهو چون جدا شد نافه پیوستن نمی‌داند

зи шукри дарду доғи ишқи як дам нестам ғофил

ز شکر درد و داغ عشق یک دم نیستم غافل

Ки қадари офиятро ҳеҷ кас чун ман наме донад

که قدر عافیت را هیچ کس چون من نمی‌داند

зи оташ давр мегардад аз он доими сапанди ман

ز آتش دور می‌گردد از آن دایم سپند من

Ки ойин нишаст ва хост дар гулхан наме донад

که آیین نشست و خاست در گلخن نمی‌داند

Магари хат нарм созад дил чун санги хоро ро

مگر خط نرم سازد دل چون سنگ خارا را

Вагарнаи дӯди оҳи мо раҳ равзан наме донад

وگرنه دود آه ما ره روزن نمی‌داند

Ғубори хат ба оби теғ ҳайҳот аст биншинад

غبار خط به آب تیغ هیهات است بنشیند

Бароти осмонии боз гардидан наме донад

برات آسمانی باز گردیدن نمی‌داند

Мадаи зинҳори арзи гуфтугӯи соиб ба бе дардон

مده زنهار عرض گفتگو صائب به بی‌دردان

Ки ҳар нодидаи қадари буи пероҳан наме донад

که هر نادیده قدر بوی پیراهن نمی‌داند