Згрмии хӯни ман ҷавҳар ба теғ ӯ бисӯзанд

زگرمی خون من جوهر به تیغ او بسوزاند

Фурӯғи лолаи ман обро дар ҷӯ бисӯзанд

فروغ لاله من آب را در جو بسوزاند

Дили он толеъ куҷо дорад каз он рухсор гул чӣанд ?

دل آن طالع کجا دارد کز آن رخسار گل چیند؟

Магари дилҳои шаби доғӣ ба ёд ӯ бисӯзанд

مگر دلهای شب داغی به یاد او بسوزاند

Муяссар нест аз дунёи гузаштан ҳар сбкрў ро

میسر نیست از دنیا گذشتن هر سبکرو را

Ки ин саҳрои нафас дар сина оҳӯ бисӯзанд

که این صحرا نفس در سینه آهو بسوزاند

Ба теғи хеш раҳмӣ кун надории раҳм агар брмн

به تیغ خویش رحمی کن نداری رحم اگر برمن

Ки ҷавҳарро згрмии хӯни ман чун мӯ бисӯзанд

که جوهر را زگرمی خون من چون مو بسوزاند

Ба доғи ноумедии хирмани хуршед май сӯзад

به داغ ناامیدی خرمن خورشید می سوزد

Куҷои мушти хасу хори марои он рӯ бисӯзанд ?

کجا مشت خس و خار مرا آن رو بسوزاند؟

Нагардад об аз сангини дилӣ дар ҳалқаи чашмаш

نگردد آب از سنگین دلی در حلقه چشمش

Ду оламро агар барқи нигоҳ ӯ бисӯзанд

دو عالم را اگر برق نگاه او بسوزاند

Пас аз мурдан ба хоки ман гул афшодан ба он монад

پس از مردن به خاک من گل افشاندن به آن ماند

Ки бо сандали азизи хешро ҳиндӯ бисӯзанд

که با صندل عزیز خویش را هندو بسوزاند

Задуд ънбринши буии райҳон биҳишт ояд

زدود عنبرینش بوی ریحان بهشت آید

Сапандиро ки соиби оташи он рӯ бисӯзанд

سپندی را که صائب آتش آن رو بسوزاند