Агар таҳи ҷуръаи худ ёр бар хок ман ифшоанд

اگر ته جرعه خود یار بر خاک من افشاند

Ғубори ман зи истиғно ба гавҳар доман ифшоанд

غبار من ز استغنا به گوهر دامن افشاند

Магари битоқтиҳои бол парвозам шавад , варна

مگر بیطاقتیها بال پروازم شود، ورنه

Киро дорам ки мушти хори ман дар гулхан ифшоанд ?

که را دارم که مشت خار من در گلخن افشاند؟

Димоғи гул парешонтар шавад аз нолаи булбул

دماغ گل پریشانتر شود از ناله بلبل

Абири зулф ӯрогар сабо бар гулшан ифшоанд

عبیر زلف او را گر صبا بر گلشن افشاند

Касе аз риштаи сари дргми ман огаҳӣ дорад

کسی از رشته سر درگم من آگهی دارد

Ки шаб аз хори хори дил ба бистар сӯзан ифшоанд

که شب از خار خار دل به بستر سوزن افشاند

Ба афшодани ғубор ман нарафт аз домани покаш

به افشاندن غبار من نرفت از دامن پاکش

Гуҳари гирди ятемиро чисон аз доман ифшоанд ?

گهر گرد یتیمی را چسان از دامن افشاند؟

Асири ишқро аз ишқ озодӣ наме бошад

اسیر عشق را از عشق آزادی نمی باشد

Чаҳ имкон дорад аи худ барги нахл эмин ифшоанд ?

چه امکان دارد ا خود برگ نخل ایمن افشاند؟

Зиҳии хиҷлати Зулайхоро ки Юсуф дар ҳарим ӯ

زهی خجلت زلیخا را که یوسف در حریم او

Ғубори дидаи ёқӯб бар пероҳан ифшоанд

غبار دیده یعقوب بر پیراهن افشاند

Зсўдо хушк шуд хӯн дар раги ман ончунон соиб

زسودا خشک شد خون در رگ من آنچنان صائب

Ки мавҷи набзи ман дар роҳи исо сӯзан ифшоанд

که موج نبض من در راه عیسی سوزن افشاند