зи дил дар синаи ғайр аз оҳи ғам парвар наме монад

ز دل در سینه غیر از آه غم‌پرور نمی‌ماند

Ки ҷузи хоки сияҳ аз авд дар миҷмар наме монад

که جز خاک سیه از عود در مجمر نمی‌ماند

Ба он ориз ки дорад доғи хуршеди қиёмат ро

به آن عارض که دارد داغ خورشید قیامت را

Лабӣ дорад ки аз сарчашма кавсар наме монад

لبی دارد که از سرچشمه کوثر نمی‌ماند

Ба рӯзи тираи мо субҳ , шикарханда ҳо дорад

به روز تیره ما صبح، شکرخنده‌ها دارد

намедонад ки ин шодии дам дигар наме монад

نمی‌داند که این شادی دم دیگر نمی‌ماند

Чу маҷнӯн кард роми худ ғизолонро яқинам шуд

چو مجنون کرد رام خود غزالان را یقینم شد

Ки иқболи ҷунун дар ҳеҷ корӣ дар наме монад

که اقبال جنون در هیچ کاری در نمی‌ماند

Ба сад хӯни ҷигари дилро сафо додам , надонистам

به صد خون جگر دل را صفا دادم، ندانستم

Ки чун ойӣна равшан шуд ба равшангар наме монад

که چون آیینه روشن شد به روشنگر نمی‌ماند

Асар рафт аз сиришкам то шикастами оҳро дар дил

اثر رفت از سرشکم تا شکستم آه را در دل

Илм чун сарнигӯн шуд ҷуръат лашкар наме монад

علم چون سرنگون شد جرأت لشکر نمی‌ماند

Бурун омад чу хуршед аз ниқоби субҳ , равшан шуд

برون آمد چو خورشید از نقاب صبح، روشن شد

Ки ҳасани шӯхи пинҳон дар таҳ чодар наме монад

که حسن شوخ پنهان در ته چادر نمی‌ماند

Ту чандон саъй кун каз дил наёяд бар забони розат

تو چندان سعی کن کز دل نیاید بر زبان رازت

зи мино чун барояд бода дар соғар наме монад

ز مینا چون برآید باده در ساغر نمی‌ماند

Бикаш дасти тамаъ аз домани тӯли амли соиб

بکش دست طمع از دامن طول امل صائب

Ки зулфи дӯд дар сарпанҷа миҷмар наме монад

که زلف دود در سرپنجهٔ مجمر نمی‌ماند