Зснги кӯдакон аз пои дил девона нанишинад
زسنگ کودکان از پا دل دیوانه ننشیند
Ба ҳарфи сахт аз ҷӯши худ ин майхона нанишинад
به حرف سخت از جوش خود این میخانه ننشیند
Нагардад то тиҳӣ аз санги ҷайбу домани Тифлон
نگردد تا تهی از سنگ جیب و دامن طفلان
Ба домони биёбони гирди ин девона нанишинад
به دامان بیابان گرد این دیوانه ننشیند
Насозад хоки хомаши оташи мо биқророн ро
نسازد خاک خامش آتش ما بیقراران را
Май пурзӯри мо аз ҷӯш дар паймона нанишинад
می پرزور ما از جوش در پیمانه ننشیند
Зчшми шӯр , оби зиндагонӣ талх ме гардад
زچشم شور، آب زندگانی تلخ می گردد
Ҳамон беҳтар ки бо фарзонагон девона нанишинад
همان بهتر که با فرزانگان دیوانه ننشیند
Аз дар остин пайваста дорад шамъи ашки худ
از در آستین پیوسته دارد شمع اشک خود
Ки гирди кулуфтӣ бар хотир парвона нанишинад
که گرد کلفتی بر خاطر پروانه ننشیند
зи оби баҳр чун гирди ятемӣ беш ме гардад
ز آب بحر چون گرد یتیمی بیش می گردد
Ғубори хотирӣ каз гиря мастона нанишинад
غبار خاطری کز گریه مستانه ننشیند
Макун зинҳор аз хилвати нишинии манъи зоҳид ро
مکن زنهار از خلوت نشینی منع زاهد را
Чаҳ созад сӯрати девор агар дар хона нанишинад ?
چه سازد صورت دیوار اگر در خانه ننشیند؟
намемонад ба зиндони бадан чун рӯҳ комил шуд
نمی ماند به زندان بدن چون روح کامل شد
Ки саҳбо чун нишаст аз ҷӯш дар майхона нанишинад
که صهبا چون نشست از جوش در میخانه ننشیند
Зсилоби баҳорони хона ороӣ наме ояд
زسیلاب بهاران خانه آرایی نمی آید
Дили битоби мо дар каъба ва бтхонаҳ нанишинад
دل بیتاب ما در کعبه و بتخانه ننشیند
Муҳайёии сафари шӯ чун қад аз перии ду то гардад
مهیای سفر شو چون قد از پیری دو تا گردد
Таҳи девори моили мардум фарзона нанишинад
ته دیوار مایل مردم فرزانه ننشیند
Дили мо биқророн чун шавад осӯда дар зулфӣ
دل ما بیقراران چون شود آسوده در زلفی
Ки як дам бар замин бо пои чубин шона нанишинад
که یک دم بر زمین با پای چوبین شانه ننشیند
Мурувват нест олудан ба тӯҳмати домани покон
مروت نیست آلودن به تهمت دامن پاکان
Ба хилвати ошиқи битоб бо ҷонона нанишинад
به خلوت عاشق بیتاب با جانانه ننشیند
Барӯмандии насиб хоксорон мешавад соиб
برومندی نصیب خاکساران می شود صائب
Нагардад сабз то дар хок чанде дона нанишинад
نگردد سبز تا در خاک چندی دانه ننشیند