Ту аз номи баланд эй навҷавон бурдор коми худ

تو از نام بلند ای نوجوان بردار کام خود

Ки перон мекунанд аз қомати хами ҳалқаи номи худ

که پیران می کنند از قامت خم حلقه نام خود

ЗФизи ростӣ аз мӯҳтасиб бар худ наме ларзам

زفیض راستی از محتسب بر خود نمی لرزم

Ба кӯҳ қоф дорам пушт аз санги тамоми худ

به کوه قاف دارم پشت از سنگ تمام خود

Гар аз битоқтии худ қосиди пайғоми худ гирдам

گر از بیطاقتی خود قاصد پیغام خود گردم

Фромш мекунам дар роҳ аз ғайрати паёми худ !

فرامش می کنم در راه از غیرت پیام خود!

Ҳазар кун аз май саркаш ки токаш бо замин гирӣ

حذر کن از می سرکش که تاکش با زمین گیری

Ба чандини дасти натавонад нигаҳ дорад зимоми худ

به چندین دست نتواند نگه دارد زمام خود

Маро аз бутаи хиҷлат бар ор эй шуълаи саркаш

مرا از بوته خجلت بر آر ای شعله سرکش

Ки хӯнҳо мехӯрам чун лола аз савдои хоми худ

که خونها می خورم چون لاله از سودای خام خود

Чаҳ афтодааст бар дили бори гирдами андалебонро ?

چه افتاده است بر دل بار گردم عندلیبان را؟

Чу ман аз буии гул чун ғунча май гирами ?машаи худ

چو من از بوی گل چون غنچه می گیرم مشا خود

зи овози шикасти ман дили аҳбоб май резад

ز آواز شکست من دل احباب می ریزد

Вагарна ман намедорам дареғ аз санги ҷоми худ

وگرنه من نمی دارم دریغ از سنگ جام خود

Шикорӣ чун ба бахт мо намеуфтад ҳамон беҳтар

شکاری چون به بخت ما نمی افتد همان بهتر

Ки дар хоки фаромӯшон ниҳон созем доми худ

که در خاک فراموشان نهان سازیم دام خود

Ба шӯр ман надорад булбулии ин бӯстони соиб

به شور من ندارد بلبلی این بوستان صائب

Равон гардад , ба хӯни мурда гар хонам каломи худ

روان گردد، به خون مرده گر خوانم کلام خود