Касе то кӣ хӯрд чун шамъи ризқ аз устихони худ ?

کسی تا کی خورد چون شمع رزق از استخوان خود؟

Ба дандон гирад аз афсӯс ҳар соъати забони худ

به دندان گیرد از افسوس هر ساعت زبان خود

Ба ҳар ҷониб ки рӯ меоварам худро наме ёбам

به هر جانب که رو می آورم خود را نمی یابم

Чаҳ соъат буд , ҳайронам , зкФ додам Аннани худ

چه ساعت بود، حیرانم، زکف دادم عنان خود

Маро чун меҳр агар даври фалак фармонраво созад

مرا چون مهر اگر دور فلک فرمانروا سازد

Ба хӯни шабнамии ҳаргизи нёлоими синони худ

به خون شبنمی هرگز نیالایم سنان خود

Харидорон ба зери хок гум карданд чун қорун

خریداران به زیر خاک گم کردند چون قارون

Биафшонам агар гирди касодӣ аз дукони худ

بیفشانم اگر گرد کسادی از دکان خود

Хароботаст , ҳар ҳоҷат ки май хоҳӣ таманно кун

خرابات است، هر حاجت که می خواهی تمنا کن

намедоранд ҷони ӣнҷои дареғ аз миҳмони худ

نمی دارند جان اینجا دریغ از میهمان خود

Замин аз соя шаҳбоз дорад парниён дар бар

زمین از سایه شهباز دارد پرنیان در بر

Мё эй мурғи нўпрўози беруни зошёни худ

میا ای مرغ نوپرواز بیرون زآشیان خود

Збидоди хазони собити қадам чун хори деворам

زبیداد خزان ثابت قدم چون خار دیوارم

намеларзад дилам чун барг аз бими хазони худ

نمی لرزد دلم چون برگ از بیم خزان خود

Агар дар сина ӯ нест пинҳони гавҳари розӣ

اگر در سینه او نیست پنهان گوهر رازی

Чаро дарёи згўҳр санг дорад дар даҳони худ ?

چرا دریا زگوهر سنگ دارد در دهان خود؟

Гуласт аз обрӯии ташнаи чашмони арсаи олам

گل است از آبروی تشنه چشمان عرصه عالم

Манеҳ то май туоне пои бурун аз остони худ

منه تا می توانی پا برون از آستان خود

Қафасро нахл эмин мекунад гулбонги ман соиб

قفس را نخل ایمن می کند گلبانگ من صائب

Надорад хулд чун ман булбулӣ дар бӯстони худ

ندارد خلد چون من بلبلی در بوستان خود