Ба бебаррагӣ қаноат мекунам то навбаҳор ояд

به بی برگی قناعت می کنم تا نوبهار آید

Ба захм хор дорам сабр то гул дар канор ояд

به زخم خار دارم صبر تا گل در کنار آید

Гулӣ нашикуфт бар рухсорам аз майхонаи пардозӣ

گلی نشکفت بر رخسارم از میخانه پردازی

Магар дар хӯни худ ғалатам ки рангам барқарор ояд

مگر در خون خود غلطم که رنگم برقرار آید

Сиришки талхи ман он рӯзи нақл анҷуман гардад

سرشک تلخ من آن روز نقل انجمن گردد

Ки ёрам бо лабии ширинтар аз хоб баҳор ояд

که یارم با لبی شیرین تر از خواب بهار آید

Ба фурсат ме тавон хасми сбксрро адаб кардан

به فرصت می توان خصم سبکسر را ادب کردن

Мудоро мекунам бо ақл то фасл баҳор ояд ?

مدارا می کنم با عقل تا فصل بهار آید؟

Ба роҳи ишқ агар хории маро дар домани овезад

به راه عشق اگر خاری مرا در دامن آویزد

Чунон гарем ба дарди дил ки хӯн аз чашм хор ояд

چنان گریم به درد دل که خون از چشم خار آید

Магари ашки пушаймонӣ ба фарёдам расад , варна

مگر اشک پشیمانی به فریادم رسد، ورنه

Чаҳ дорам дар бисоти зиндагӣ то дар шумор ояд ?

چه دارم در بساط زندگی تا در شمار آید؟

намеояд ба кории соиби авроқи парешонам

نمی آید به کاری صائب اوراق پریشانم

Магари он рахнаи деворро рӯзӣ ба кор ояд

مگر آن رخنه دیوار را روزی به کار آید