Ба меҳру маи куҷо аз мағзи мо савдо бурун ояд ?

به مهر و مه کجا از مغز ما سودا برون آید؟

Май равшани магар аз машриқи мино бурун ояд

می روشن مگر از مشرق مینا برون آید

Ба чашми танг , сӯзани риштаро ҳамвор ме созад

به چشم تنگ، سوزن رشته را هموار می سازد

Сухан борӣк гардад то аз ани лабҳо бурун ояд

سخن باریک گردد تا از ان لبها برون آید

Чисони дуздидаи байнам рӯй ӯ , каз шавқи дидораш

چسان دزدیده بینم روی او، کز شوق دیدارش

Шарари азхонаҳи дарбастаи хоро бурун ояд

شرر ازخانه دربسته خارا برون آید

Зғмхўорони магари ғам даст бардорад здл , варна

زغمخواران مگر غم دست بردارد زدل، ورنه

Ба пои хеш ҳайҳотаст хор аз по бурун ояд

به پای خویش هیهات است خار از پا برون آید

Ту аз занги алойиқи синаи худро мусаффо кун

تو از زنگ علایق سینه خود را مصفا کن

Ки чун шуд субҳ , хуршеди ҷаҳони оро бурун ояд

که چون شد صبح، خورشید جهان آرا برون آید

Ғуборӣ нест бар хотири зғрбти ҷони равшан ро

غباری نیست بر خاطر زغربت جان روشن را

Ки бино мешавад гавҳар чу аз дарё бурун ояд

که بینا می شود گوهر چو از دریا برون آید

намебошад малолати ҷғдро аз хонаи вайрон

نمی باشد ملالت جغد را از خانه ویران

Ҳарисонро куҷо аз дили ғами дунё бурун ояд ?

حریصان را کجا از دل غم دنیا برون آید؟

Надорад ҳосилии ҷузи тираи рӯзии партави миннат

ندارد حاصلی جز تیره روزی پرتو منت

Ки моҳ аз шарми нури орияти шабҳо бурун ояд

که ماه از شرم نور عاریت شبها برون آید

Лаб мегаван ӯ ҳам мешавад ширини сухани соиб

لب میگون او هم می شود شیرین سخن صائب

Раги талхӣ агар аз гавҳари саҳбо бурун ояд

رگ تلخی اگر از گوهر صهبا برون آید