Дигар бо нўхтӣ дорад дили ман дар миёни савдо

دگر با نوخطی دارد دل من در میان سودا

Ки дорад дар гиреҳ ҳар мӯии хаташи як ҷаҳони савдо

که دارد در گره هر موی خطش یک جهان سودا

Ғубори устихонами серумаи чашм ғизолон шуд

غبار استخوانم سرمه چشم غزالان شد

Наме печади сар аз санги маломат ҳамчунон савдо

نمی پیچد سر از سنگ ملامت همچنان سودا

Ки ҷузи девонаи ман , сояи беди саломат ро

که جز دیوانه من، سایه بید سلامت را

Ба рағбат мекунад бо захми шамшери забони савдо ?

به رغبت می کند با زخم شمشیر زبان سودا؟

Яке сад шуд зи сарви хуши хиром ӯ ҷунуни ман

یکی صد شد ز سرو خوش خرام او جنون من

Чаҳ ҳарфаст ин ки кам мегардад аз оби равони савдо ?

چه حرف است این که کم می گردد از آب روان سودا؟

Ғизолонро ба маҷнӯн меҳрбон дидам , яқинам шуд

غزالان را به مجنون مهربان دیدم، یقینم شد

Ки ваҳшат май баради беруни зи табъи ваҳшёни савдо

که وحشت می برد بیرون ز طبع وحشیان سودا

Агар бояд ба душмани ройгон додани матоъи худ

اگر باید به دشمن رایگان دادن متاع خود

Макун зинҳор то мумкин буд бо дӯстони савдо

مکن زنهار تا ممکن بود با دوستان سودا

Матоъи шишаи ҷононро дилӣ аз санг май бояд

متاع شیشه‌جانان را دلی از سنگ می‌باید

Аз он девона доим мекунад бо кӯдакони савдо

از آن دیوانه دایم می‌کند با کودکان سودا

зи сӯзи тишнагӣ ҳар чанд дорад ранги хокистар

ز سوز تشنگی هر چند دارد رنگ خاکستر

Дарун парда дорад чашмаи ҳайвони ниҳони савдо

درون پرده دارد چشمه حیوان نهان سودا

Баҳори хуррамӣ дар пӯст дорад нахл бе баргаш

بهار خرمی در پوست دارد نخل بی برگش

Ба зоҳир гарчи афсурдааст дар фасли хазони савдо

به ظاهر گرچه افسرده است در فصل خزان سودا

Агар медошт мағзии давлати дунёӣ бе ҳосил

اگر می داشت مغزی دولت دنیای بی حاصل

Ҳамуммӣ кард ҳаргизи сояро бо устихони савдо ?

همامی کرد هرگز سایه را با استخوان سودا؟

Макаши миннати зи дасти чарби ин сангини дилони соиб

مکش منت ز دست چرب این سنگین دلان صائب

Ки равған мекашад аз донаи реги равони савдо

که روغن می کشد از دانه ریگ روان سودا