Маро аз ғифлати худ бар сари ин бедод ме ояд

مرا از غفلت خود بر سر این بیداد می‌آید

Набошад сайд агар ғофил чаҳ аз сайёд меояд ?

نباشد صید اگر غافل چه از صیاد می‌آید؟

Ба кӯшиш нест давлат , по ба домони таваккули каш

به کوشش نیست دولت، پا به دامان توکل کش

Ки сарв аз хоки берун бо дил озод ме ояд

که سرو از خاک بیرون با دل آزاد می‌آید

Дил бесабр хоҳад тўтё кард устихонаш ро

دل بی‌صبر خواهد توتیا کرد استخوانش را

Ба ин тамкин ки ширин бар сар Фарҳод ме ояд

به این تمکین که شیرین بر سر فرهاد می‌آید

Чаро бар икдгр доранд ғайрати куштагони ту ?

چرا بر یکدگر دارند غیرت کشتگان تو؟

Рақами якдаст агар аз хома фӯлод ме ояд

رقم یکدست اگر از خامه فولاد می‌آید

Дили сахти ту санг серума мегардад фиғонҳо ро

دل سخت تو سنگ سرمه می‌گردد فغان‌ها را

Вагарнаи кӯҳ аз як нола дар фарёд ме ояд

وگرنه کوه از یک ناله در فریاد می‌آید

Агарчӣ шоҳро рӯй замини зер нигин бошад

اگرچه شاه را روی زمین زیر نگین باشد

Ба даргоҳи фақирони баҳр истимдод ме ояд

به درگاه فقیران بهر استمداد می‌آید

Маро аз сахт рӯе дод гардуни тавбаи хоҳиш

مرا از سخت‌رویی داد گردون توبه خواهش

з рӯй сахти кори силӣ устод ме ояд

ز روی سخت کار سیلی استاد می‌آید

Надорад сарфае хӯни рехтани мо бегуноҳон ро

ندارد صرفه‌ای خون ریختن ما بی‌گناهان را

Ки хӯни захми мо аз дида ҷаллод ме ояд

که خون زخم ما از دیده جلاد می‌آید

Чунон шуд ом дар айёми мо завқи гирифторӣ

چنان شد عام در ایام ما ذوق گرفتاری

Ки сайди ваҳшӣ аз дунбола сайёд ме ояд

که صید وحشی از دنباله صیاد می‌آید

Саромади навбати хусрав , навой бори бад тай шуд

سرآمد نوبت خسرو، نوای بار بد طی شد

Ҳануз аз бесутуни овоза Фарҳод ме ояд

هنوز از بیستون آوازه فرهاد می‌آید

Кадомин уқдаи дил боз кард аз зулфи мишкӣнаш ?

کدامین عقده دل باز کرد از زلف مشکینش؟

Ки дигари буии хӯн аз шона шамшод ме ояд

که دیگر بوی خون از شانه شمشاد می‌آید

Аз он маъмур мебошад хароботи Муғони соиб

از آن معمور می‌باشد خرابات مغان صائب

Ки онҷои ҳарки ғамгин меравад дилшод ме ояд

که آنجا هرکه غمگین می‌رود دلشاد می‌آید