Ғами олам ба дил аз дида хўнбор ме ояд

غم عالم به دل از دیده خونبار می‌آید

Ба ин гулшани хазон аз рахна девор ме ояд

به این گلشن خزان از رخنه دیوار می‌آید

Тасаллӣ дар дили озурда ошиқ наме бошад

تسلی در دل آزرده عاشق نمی‌باشد

Азин вайронаи доими нола бемор ме ояд

ازین ویرانه دایم ناله بیمار می‌آید

Ба сахтиҳои даврон сабр кун эй ташнаи роҳат

به سختی‌های دوران صبر کن ای تشنه راحت

Ки оби гиряи шодии азин кҳсор ме ояд

که آب گریه شادی ازین کهسار می‌آید

Фишонд остин бениёзӣ чун Ганаии ҳақ

فشاند آستین بی‌نیازی چون غنای حق

Чаҳ аз гуфтор май хезад ? чаҳ аз кирдор меояд ?

چه از گفتار می‌خیزد؟ چه از کردار می‌آید؟

Пас аз мурдан ба ман шуд меҳрбони ҷонон , надонистам

پس از مردن به من شد مهربان جانان، ندانستم

зи хоби марги кори давлат бедор ме ояд

ز خواب مرگ کار دولت بیدار می‌آید

Чароғи гули з бетобӣ ба шамъ субҳ ме монад

چراغ گل ز بی‌تابی به شمع صبح می‌ماند

Кадомин сангдил ёрб ба ин гулзор меояд ?

کدامین سنگدل یارب به این گلزار می‌آید؟

Дар он водӣ ки қатъи раҳ ба ҳиммат ме тавон кардан

در آن وادی که قطع ره به همت می‌توان کردن

зи пои хуфтаи кори теғ лангардор ме ояд

ز پای خفته کار تیغ لنگردار می‌آید

зи ҳабси пела , карами пелаи ҳам озод ме гардад

ز حبس پیله، کرم پیله هم آزاد می‌گردد

Агар зоҳиди бурун аз парда пиндор ме ояд

اگر زاهد برون از پرده پندار می‌آید

Агар дар дил набошад ғуссаи даврони гиреҳи соиб

اگر در دل نباشد غصه دوران گره صائب

Сухани якдаст май хезад , нафас ҳамвор ме ояд

سخن یکدست می‌خیزد، نفس هموار می‌آید