Дил аз мижгон хоб олуд дар зинҳор ме ояд

دل از مژگان خواب‌آلود در زنهار می‌آید

Балои ҷон буд теғӣ ки лангардор ме ояд

بلای جان بود تیغی که لنگردار می‌آید

Миёнҷӣ нест ҳоҷати нуқтау паргори ваҳдат ро

میانجی نیست حاجت نقطه و پرگار وحدت را

Сари ҳиммати баландони худ ба пой дор ме ояд

سر همت بلندان خود به پای دار می‌آید

Надорад ҷанг бо ҳам шеваи мастурӣу мастӣ

ندارد جنگ با هم شیوه مستوری و مستی

зи ҷӯш май ба гӯшами бонг истиғфор ме ояд

ز جوش می به گوشم بانگ استغفار می‌آید

зи қайди сад гиреҳ дар як гиреҳ май афканди худ ро

ز قید صد گره در یک گره می‌افکند خود را

Касе каз ҳалқаи тасбеҳ дар зуннор ме ояд

کسی کز حلقه تسبیح در زنار می‌آید

Ту чун Тифлони зи васли гул ба дидани нестии қонеъ

تو چون طفلان ز وصل گل به دیدن نیستی قانع

Вагарнаи кор дар аз рахна девор ме ояд

وگرنه کار در از رخنه دیوار می‌آید

Халосӣ аз маломат нест саргарми муҳаббат ро

خلاصی از ملامت نیست سرگرم محبت را

Сари хуршед ҳарҷо рафт бар девор ме ояд

سر خورشید هرجا رفت بر دیوار می‌آید

Маҳоласт ин ки доғи лолаи рӯйон дар ҷигар монад

محال است این که داغ لاله‌رویان در جگر ماند

Гули рангин ба сайри гӯша дастор ме ояд

گل رنگین به سیر گوشه دستار می‌آید

Нўоснҷӣ ки дар дили захм хорӣ дорад аз ғайрат

نواسنجی که در دل زخم خاری دارد از غیرت

Ба ҷои нолаи хӯни гармаш аз минқор ме ояд

به جای ناله خون گرمش از منقار می‌آید

Суханро софи хоҳӣ , лавҳи дилро соф кун соиб

سخن را صاف خواهی، لوح دل را صاف کن صائب

Ки аз ойӣнаи тӯтӣ бар сар гуфтор ме ояд

که از آیینه طوطی بر سر گفتار می‌آید