Ба ойини тамом аз хами шароб соф ме ояд

به آیین تمام از خُم شراب صاف می‌آید

Аҷаби фавҷи призодии зи кӯҳ қоф меояд !

عجب فوج پریزادی ز کوه قاف می‌آید!

Агар аз пардаи шаби зулмати ғифлат ҳаво гирад

اگر از پرده شب ظلمت غفلت هوا گیرد

зи хати ҳам он ситамгар бар сар инсоф ме ояд

ز خط هم آن ستمگر بر سر انصاف می‌آید

Махӯр бар дили маро то брхўрӣ аз фикри рангинам

مخور بر دل مرا تا برخوری از فکر رنگینم

Ки аз миноӣ бар ҳам хӯрда менософ ме ояд

که از مینای بر هم خورده می ناصاف می‌آید

Агар оби ҳаёт маънӣам резанд дар соғар

اگر آب حیات معنیم ریزند در ساغر

Ба чашми ваҳшатами мавҷи сароб лоф ме ояд

به چشم وحشتم موج سراب لاف می‌آید

Таровуш мекунад хунини дилӣ аз меҳри хомӯшӣ

تراوش می‌کند خونین‌دلی از مهر خاموشی

Ки оҳӯии хутанро буии машк аз ноф ме ояд

که آهوی ختن را بوی مشک از ناف می‌آید

Пурд аз чеҳраи ранги булҳавас аз дидани ошиқ

پرد از چهره رنگ بوالهوس از دیدن عاشق

Зари мағшуши ларзон дар каф сарроф ме ояд

زر مغشوش لرزان در کف صراف می‌آید

Маро дорад тамошои ту аз гулзори мустағнӣ

مرا دارد تماشای تو از گلزار مستغنی

Куҷо дар дидаи аҳли биҳишт аъроф меояд ?

کجا در دیده اهل بهشت اعراف می‌آید؟

Ба ин оташи забонии оҷизам дар шукри бедодаш

به این آتش زبانی عاجزم در شکر بیدادش

Дили ман кӣ бурун аз ӯҳда алтоф меояд ?

دل من کی برون از عهده الطاف می‌آید؟

зи санг хора дорам чори болаш чун шарари соиб

ز سنگ خاره دارم چار بالش چون شرر صائب

зи баси санги маломат бар ман аз атроф ме ояд

ز بس سنگ ملامت بر من از اطراف می‌آید