Ки бар болини ман бо қомат чолок меояд ?
که بر بالین من با قامت چالاک می آید؟
Ки оҳ аз синаам беруни гиребон чок ме ояд
که آه از سینه ام بیرون گریبان چاک می آید
Дар он маҳфил ки девор ва дар оташи зер по дорад
در آن محفل که دیوار و در آتش زیر پا دارد
Куҷои худдорӣ аз парвона бибок меояд ?
کجا خودداری از پروانه بیباک می آید؟
намеояд алоҷи заҳри хушк аз сӯзани исо
نمی آید علاج زهر خشک از سوزن عیسی
Ки ин хор аз ҷигари берун ба даст ток ме ояд
که این خار از جگر بیرون به دست تاک می آید
Чароғи куштаи равшан ме тавон кардани зи мижгонаш
چراغ کشته روشن می توان کردن ز مژگانش
Ба чашм ҳар ки он рухсор отшнок ме ояд
به چشم هر که آن رخسار آتشناک می آید
Дар он кишвар ки аз зангор нашносад тӯтӣ ро
در آن کشور که از زنگار نشناسد طوطی را
Чаҳ кор аз ҷавҳари ойӣна идрок меояд ?
چه کار از جوهر آیینه ادراک می آید؟
Ба хӯни халқ аз ан ташнааст мижгони сбкдстш
به خون خلق از ان تشنه است مژگان سبکدستش
Ки аз оғӯши захми он теғи берун пок ме ояд
که از آغوش زخم آن تیغ بیرون پاک می آید
Ман он сайди ҳумоюнам ки ашки шодӣ аз қатлам
من آن صید همایونم که اشک شادی از قتلم
Ба чашми ҷавҳари шамшери он бибок ме ояд
به چشم جوهر شمشیر آن بیباک می آید
Кадомин хона пардозаст дар хилвати сарои дил ?
کدامین خانه پردازست در خلوت سرای دل؟
Ки гирдолӯди ҳарф аз сина ғамнок ме ояд
که گردآلود حرف از سینه غمناک می آید
зи захми Асия , беҳосилонро нест парвое
ز زخم آسیا، بی حاصلان را نیست پروایی
Тугар бе муддаои гардӣ чаҳ аз афлок меояд ?
توگر بی مدعا گردی چه از افلاک می آید؟
Ки месозад нишони тир ёрб устихонамро ?
که می سازد نشان تیر یارب استخوانم را؟
Ки чун субҳ аз замини беруни гиребон чок ме ояд
که چون صبح از زمین بیرون گریبان چاک می آید
Зҷиби фикр агар гоҳе сари ошиқ бурун ояд
زجیب فکر اگر گاهی سر عاشق برون آید
Ба андоз каманди ваҳдат фитрок ме ояд
به انداز کمند وحدت فتراک می آید
Мдўи дунболи рӯзӣ , по ба домони қаноати каш
مدو دنبال روزی، پا به دامان قناعت کش
Ки гандум аз замини беруни гиребон чок ме ояд
که گندم از زمین بیرون گریبان چاک می آید
Даҳони хеши соиб чун садафи пок аз шикоят кун
دهان خویش صائب چون صدف پاک از شکایت کن
Ки ҷои луқмаи гавҳар дар даҳон пок ме ояд
که جای لقمه گوهر در دهان پاک می آید