зи оҳами нам ба чашми чарх бдохтр наме ояд

ز آهم نم به چشم چرخ بداختر نمی‌آید

Ба дӯди талх , ашк аз дида миҷмар наме ояд

به دود تلخ، اشک از دیده مجمر نمی‌آید

Магари ёқӯти серобаш ба дод ман расад , варна

مگر یاقوت سیرابش به داد من رسد، ورنه

Марои сероби гардонӣдан аз кавсар наме ояд

مرا سیراب گردانیدن از کوثر نمی‌آید

Чунон каз зулф ӯ омад дилами берун ба нокомӣ

چنان کز زلف او آمد دلم بیرون به ناکامی

Ба ин навмидӣ аз зулмот Искандар наме ояд

به این نومیدی از ظلمات اسکندر نمی‌آید

Камоли аҳли маънӣ дар ғарибӣ мешавад зоҳир

کمال اهل معنی در غریبی می‌شود ظاهر

Ки то дар баҳр бошад накҳат аз анбар наме ояд

که تا در بحر باشد نکهت از عنبر نمی‌آید

Барояд ҳар ки бо худ , брнёиди олимӣ бо ӯ

برآید هر که با خود، برنیاید عالمی با او

Шавад аз мӯри оҷизи ҳарки бо худ барнаме ояд

شود از مور عاجز هرکه با خود برنمی‌آید

Дар афтодагии зан то зи манзили сари буруни оре

در افتادگی زن تا ز منزل سر برون آری

Ки қатъи ин раҳ аз миқрози бол ва пар наме ояд

که قطع این ره از مقراض بال و پر نمی‌آید

Ҳарими сина зиндонаст бар дилҳои савдое

حریم سینه زندان است بر دل‌های سودایی

Ки чун ғалтон шавад худдорӣ аз гавҳар наме ояд

که چون غلتان شود خودداری از گوهر نمی‌آید

Ба тамкинӣ ба оғӯши ман бетоб май ое

به تمکینی به آغوش من بی‌تاب می‌آیی

Ки май аз шишаи сарбаста дар соғар наме ояд

که می از شیشه سربسته در ساغر نمی‌آید

Ба танҳоӣ гирифт офоқро хуршед бе анҷум

به تنهایی گرفت آفاق را خورشید بی‌انجم

зи иқбол ончӣ меояд зи сад лашкар наме ояд

ز اقبال آنچه می‌آید ز صد لشکر نمی‌آید

з худдорӣ нашуд кам гиря бе ихтиёри ман

ز خودداری نشد کم گریهٔ بی‌اختیار من

Алоҷи шӯриши ин баҳр аз лангар наме ояд

علاج شورش این بحر از لنگر نمی‌آید

Ман бетоб чун изҳори дард худ кунам соиб ?

من بی‌تاب چون اظهار درد خود کنم صائب؟

Ки овози сапанд аз маҳфил ӯ барнаме ояд

که آواز سپند از محفل او برنمی‌آید