Задаст хоҷа аз иброми зар берун наме ояд

زدست خواجه از ابرام زر بیرون نمی آید

Азин раги хӯн ба захми нештар берун наме ояд

ازین رگ خون به زخم نیشتر بیرون نمی آید

Чаҳ хок дилнишинаст ин ки саҳроӣ адам дорад

چه خاک دلنشین است این که صحرای عدم دارد

Ки аз дилбастагии зи анҷои хабар берун ме ояд

که از دلبستگی ز انجا خبر بیرون می آید

Фурӯи рӯ дар сухан то домани маънӣ ба дасти оре

فرو رو در سخن تا دامن معنی به دست آری

Ки беғаввосӣ аз дарёи гуҳар берун наме ояд

که بی غواصی از دریا گهر بیرون نمی آید

Магари саҳройии иншо аз ғубор дил кунам , варна

مگر صحرایی انشا از غبار دل کنم، ورنه

Замин аз ӯҳдаи ин чашмтар берун наме ояд

زمین از عهده این چشم تر بیرون نمی آید

Гиребон пора созад сангро ҳасанӣ ки шӯх уфтад

گریبان پاره سازد سنگ را حسنی که شوخ افتد

Садаф аз ӯҳдаи поси гуҳар берун наме ояд

صدف از عهده پاس گهر بیرون نمی آید

Фароғат дорад аз нашаву намои тухмӣ ки май сӯзад

فراغت دارد از نشو و نما تخمی که می سوزد

Сари сўдоиён аз зери пар берун наме ояд

سر سوداییان از زیر پر بیرون نمی آید

Ним безарф то созами сиёҳ аз оҳи олам ро

نیم بی ظرف تا سازم سیاه از آه عالم را

Чу доғи лолаи оҳам аз ҷигар берун наме ояд

چو داغ لاله آهم از جگر بیرون نمی آید

Нашаве даст то аз ихтиёри хештани соиб

نشویی دست تا از اختیار خویشتن صائب

Турои киштии здрёии хатар берун наме ояд

ترا کشتی زدریای خطر بیرون نمی آید