Таманно аз дили аҳли ҳавас берун наме ояд

تمنا از دل اهل هوس بیرون نمی‌آید

Ки хомӣ аз шароби нимрс берун наме ояд

که خامی از شراب نیمرس بیرون نمی‌آید

Магари он рӯй отшноки сӯзади орзӯҳо ро

مگر آن روی آتشناک سوزد آرزوها را

Ки барқ аз ӯҳдаи ин хору хас берун наме ояд

که برق از عهده این خار و خس بیرون نمی‌آید

Ба ҳам май печади арбоби ҳавасро орзӯмандӣ

به هم می‌پیچد ارباب هوس را آرزومندی

Азин шаҳди шлоини як магас берун наме ояд

ازین شهد شلاین یک مگس بیرون نمی‌آید

Абаси мурғи чаман бар об ва оташ мезанад худ ро

عبث مرغ چمن بر آب و آتش می‌زند خود را

Гул бешарм аз оғӯши хас берун наме ояд

گل بی‌شرم از آغوش خس بیرون نمی‌آید

Нўоснҷӣ ки гул чидааст аз завқи гирифторӣ

نواسنجی که گل چیده است از ذوق گرفتاری

Ба таклифи баҳорон аз қафас берун наме ояд

به تکلیف بهاران از قفس بیرون نمی‌آید

Хамӯшӣ ҳуҷҷати нотиқ буд ҷонҳои восил ро

خموشی حجت ناطق بود جان‌های واصل را

Ки аз ғаввос дар дарёи нафас берун наме ояд

که از غواص در دریا نفس بیرون نمی‌آید

Маро аз корвонии давр афкандааст гумроҳӣ

مرا از کاروانی دور افکنده است گمراهی

Ки аз дилбастагии бонги ҷарас берун наме ояд

که از دلبستگی بانگ جرس بیرون نمی‌آید

зи гиру дори ақл осӯда гардад дил чу равшан шуд

ز گیر و دار عقل آسوده گردد دل چو روشن شد

Ки дар маҳтоб аз манзили асас берун наме ояд

که در مهتاب از منزل عسس بیرون نمی‌آید

Дар он маҳфил ки ман соиби талош гуфтугӯ дорам

در آن محفل که من صائب تلاش گفتگو دارم

Садои ғайр аз сапанд аз ҳеҷ кас берун наме ояд

صدا غیر از سپند از هیچ کس بیرون نمی‌آید