Дили арбоби тнъми з наво ме уфтад

دل ارباب تنعم ز نوا می افتد

Ҷоми лабрез чу гардад з садо ме уфтад

جام لبریز چو گردد ز صدا می افتد

Бо таваккули сафарии шӯ ки дарин роҳ , ба чоҳ

با توکل سفری شو که درین راه، به چاه

Ҳарки аз даст нияндохт Асо ме уфтад

هرکه از دست نینداخت عصا می افتد

намешавад айби ҳунар , нафас чу афтод хасис

می شود عیب هنر، نفس چو افتاد خسیس

Карӣу кӯрӣу лангӣ ба гадо ме уфтад

کری و کوری و لنگی به گدا می افتد

Доим аз айш ду болост чароғаши равшан

دایم از عیش دو بالاست چراغش روشن

Дили ҳаркас ки дар он зулфи ду то ме уфтад

دل هرکس که در آن زلف دو تا می افتد

Обрӯ дар гиреҳи гӯшаи азлат баста аст

آبرو در گره گوشه عزلت بسته است

Юсуф аз чаҳ чу барояд з баҳо ме уфтад

یوسف از چه چو برآید ز بها می افتد

Дил азон зулф ба доми хат мишкӣн афтод

دل ازان زلف به دام خط مشکین افتاد

Аз балои ҳаркии гурезад ба бало ме уфтад

از بلا هرکه گریزد به بلا می افتد

намечакад хӯн з навой ҷараси имрӯз ба хок

می چکد خون ز نوای جرس امروز به خاک

То азин қофилаи дигар ки ҷудо меуфтад ?

تا ازین قافله دیگر که جدا می افتد؟

Он ғаюрам кигар аз ҳақи талабами ҳоҷати хеш

آن غیورم که گر از حق طلبم حاجت خویش

Бар забонами гиреҳ аз шарм ва ҳаё ме уфтад

بر زبانم گره از شرم و حیا می افتد

Рӯй пӯшидаи зи ойӣна мо ме гузарад

روی پوشیده ز آیینه ما می گذرد

Офтобӣ ки фурӯғаши ҳама ҷо ме уфтад

آفتابی که فروغش همه جا می افتد

Серум аз мағзи тиҳии гашт , ҳамоно комрўз

سرم از مغز تهی گشت، همانا کامروز

Бар серуми сояи иқбол ҳумо ме уфтад

بر سرم سایه اقبال هما می افتد

Нест имрӯз касе қобили занҷири ҷунун

نیست امروز کسی قابل زنجیر جنون

Охири ин силсила бар гардан мо меуфтад !

آخر این سلسله بر گردن ما می افتد!

Аз нафас тира шавад оинаи соиб ҳарчанд

از نفس تیره شود آینه صائب هرچند

Нест чун ҳмнФсии дили з ҷило ме уфтад

نیست چون همنفسی دل ز جلا می افتد