Ки гумон дошт зи хати ҳасани ту зоил гардад ?

که گمان داشت ز خط حسن تو زایل گردد؟

Фарди хуршед ки мегуфт ки ботил гардад гардад ?

فرد خورشید که می گفت که باطل گردد گردد؟

Хати мишкӣни нафаси биҳдаҳ эй май сӯзад

خط مشکین نفس بیهده ای می سوزد

Саҳари чашми ту на саҳарӣаст ботил ки гардад

سحر چشم تو نه سحری است باطل که گردد

Гар фитад чашми санавбар ба ниҳоли қад ӯ

گر فتد چشم صنوبر به نهال قد او

На ба як дил , ки гирифтор ба сад дил гардад

نه به یک دل، که گرفتار به صد دل گردد

Ошиқ онаст ки аз гиряи шодии хунаш

عاشق آن است که از گریه شادی خونش

Шаста аз домани бирҳмӣ қотил гардад

شسته از دامن بیرحمی قاتل گردد

Хӯн чу шуд машк , дигар бор намегардад хӯн

خون چو شد مشک، دگر بار نمی گردد خون

Дили девона маҳоласт ки оқил гардад

دل دیوانه محال است که عاقل گردد

Рӯз равшан нашавад карами шаби афрӯзи сифед

روز روشن نشود کرم شب افروز سفید

Бо рухи хуби ту чун моҳ муқобил гардад ?

با رخ خوب تو چون ماه مقابل گردد؟

намешавад мавҷи хатари силсилаи ҷунбони муҳӣт

می شود موج خطر سلسله جنبان محیط

Шӯри девонаи яке сад з слосл гардад

شور دیوانه یکی صد ز سلاسل گردد

Чун садафи толеъӣ аз уқда мушкил дорам

چون صدف طالعی از عقده مشکل دارم

Ки агар об хӯрам обила дил гардад

که اگر آب خورم آبله دل گردد

Ҳирс перон шавад аз резиши дандони афзӯн

حرص پیران شود از ریزش دندان افزون

Садаф аз бе гҳриҳои каф соил гардад

صدف از بی گهریها کف سایل گردد

намешавад рӯзии дандони надомат , дастӣ

می شود روزی دندان ندامت، دستی

Ки бдомўз ба домон васоил гардад

که بدآموز به دامان وسایل گردد

Ба сапандии дили равшани гуҳарон май сӯзад

به سپندی دل روشن گهران می سوزد

Ки зи битобии худ даври з маҳфил гардад

که ز بیتابی خود دور ز محفل گردد

Нашавад ҳирси тиҳии чашм ба эҳсони хомӯш

نشود حرص تهی چشم به احسان خاموش

Ки лаби нон , лаб дар юза соил гардад

که لب نان، لب در یوزه سایل گردد

Донаи сӯхтаи хоки фаромӯшони бод !

دانه سوخته خاک فراموشان باد!

Соиби он рӯз ки аз ёди ту ғофил гардад

صائب آن روز که از یاد تو غافل گردد