Чун з май сафҳаи рухсори ту гулгун гардад

چون ز می صفحه رخسار تو گلگون گردد

Чашми нзоргёни косаи пар хӯн гардад

چشم نظارگیان کاسه پر خون گردد

Ҳасанро оинаи соф буд равшангар

حسن را آینه صاف بود روشنگر

Чаҳ аҷаби Лайлӣ агар вола маҷнӯн гардад ?

چه عجب لیلی اگر واله مجنون گردد؟

Кард аз бӯсаи марои он лаби нўхти маъмур

کرد از بوسه مرا آن لب نوخط معمور

Рӯзӣ аз поси намаки доштан афзӯн гардад

روزی از پاس نمک داشتن افزون گردد

Ҳарки девона шуд , аз панд нагардад оқил

هرکه دیوانه شد، از پند نگردد عاقل

Хӯн чу шуд машк , маҳоласт дигар хӯн гардад

خون چو شد مشک، محال است دگر خون گردد

Хати лаби лаъли турои тавбаи з хунхорӣ дод

خط لب لعل ترا توبه ز خونخواری داد

Дили ошиқ ба чаҳ умед дигар хӯн гардад ?

دل عاشق به چه امید دگر خون گردد؟

Нест аз гирди гунаҳи раҳмати яздонро бок

نیست از گرد گنه رحمت یزدان را باک

Баҳр аз сайл маҳоласт дигаргун гардад

بحر از سیل محال است دگرگون گردد

Файзи ҳақ дар дил олӯда нагардад нозил

فیض حق در دل آلوده نگردد نازل

Хам чу бебода шавад ҷой Флотўн гардад

خم چو بی باده شود جای فلاطون گردد

Нарасад доми тиҳии чашм ба гирди анқо

نرسد دام تهی چشم به گرد عنقا

Чун касе бохабар аз олам бичўн гардад ?

چون کسی باخبر از عالم بیچون گردد؟

Чораи ғифлати саршор буд бедорӣ

چاره غفلت سرشار بود بیداری

Кин сипаҳи зуди парешони з шабихун гардад

کاین سپه زود پریشان ز شبیخون گردد

Ғӯта дар хӯн зада аз ҳасрати ширин , чаҳ аҷаб

غوطه در خون زده از حسرت شیرین، چه عجب

Дӯши Фарҳод агар маснад гулгун гардад

دوش فرهاد اگر مسند گلگون گردد

Гар чунин хоҷа ба симу зари худ такя кунад

گر چنین خواجه به سیم و زر خود تکیه کند

Зуди ҳамсуҳбату ҳамхона қорун гардад

زود همصحبت و همخانه قارون گردد

Ҳасани соиби з ҳаводор кунад нашаву намо

حسن صائب ز هوادار کند نشو و نما

Сарв дар зери пари фохта мавзун гардад

سرو در زیر پر فاخته موزون گردد