Марҳами захми марои шӯр муҳаббат дорад

مرهم زخم مرا شور محبت دارد

Пунбаи доғи марои суҳбат қиёмат дорад

پنبه داغ مرا صحبت قیامت دارد

Нест дар оби ҳаёту дами ҷони бахши Масеҳ

نیست در آب حیات و دم جان بخش مسیح

Ин гушоиш ки дами теғ шаҳодат дорад

این گشایش که دم تیغ شهادت دارد

Хиради шишаи дил аз санги хатар май тарсад

خرد شیشه دل از سنگ خطر می ترسد

Вар на девона чаҳ пурвой маломат дорад ?

ور نه دیوانه چه پروای ملامت دارد؟

Бӯсае аз даҳани теғ шаҳодат нарабӯд

بوسه ای از دهن تیغ شهادت نربود

Хизр аз зиндагии хеш чаҳ лиззат дорад ?

خضر از زندگی خویش چه لذت دارد؟

Накунад чун ба дили ҷамъи сияҳи номаи хеш ?

نکند چون به دل جمع سیه نامه خویش؟

Ҳар ки як қатраи гумони ашк надомат дорад

هر که یک قطره گمان اشک ندامت دارد

Ҳамаи кас аз дилу ҷони уммати хомўшоннд

همه کس از دل و جان امت خاموشانند

Хомшии мартабаи меҳр набувват дорад

خامشی مرتبه مهر نبوت دارد

Узр аз баҳри тнки моя шармасту ҳаё

عذر از بهر تنک مایه شرم است و حیا

Фориғ аз узр буд ҳар ки хиҷолат дорад

فارغ از عذر بود هر که خجالت دارد

Сар наёвард буруни ҳеҷ кас аз водии ишқ

سر نیاورد برون هیچ کس از وادی عشق

Дона сӯзаст заминӣ ки малоҳат дорад

دانه سوزست زمینی که ملاحت دارد

Гунаҳ аз бас ки азизаст ба девони карам

گنه از بس که عزیزست به دیوان کرم

Осӣ аз ҷурми худ умед шафоат дорад

عاصی از جرم خود امید شفاعت دارد

Ҷилваи гоҳи дили ошиқи зи фалак берун аст

جلوه گاه دل عاشق ز فلک بیرون است

Дар сафи пеш буд ҳар ки шуҷоат дорад

در صف پیش بود هر که شجاعت دارد

Камтарини пояаш аз даст сулаймон бошад

کمترین پایه اش از دست سلیمان باشد

Мӯр ҳарчанд ба чашми ту ҳақорат дорад

مور هرچند به چشم تو حقارت دارد

Нест дар пилаи девори қаноати соиб

نیست در پله دیوار قناعت صائب

Сояи боли ҳумо гарчи саодат дорад

سایه بال هما گرچه سعادت دارد