Сапанд аз мардум чашмаст ҳасани олами оро ро

سپند از مردم چشم است حسن عالم آرا را

Ки нили чашми захм аз анбар Сорост дарё ро

که نیل چشم زخم از عنبر ساراست دریا را

Кунад мижгони ман ҳаргоҳи даст аз остини берун

کند مژگان من هرگاه دست از آستین بیرون

Шавад гирдоб бар кафи косаи дарюзаи дарё ро

شود گرداب بر کف کاسه دریوزه دریا را

Чаҳ парво дорад аз санги маломати дил чу шуд ваҳшӣ ?

چه پروا دارد از سنگ ملامت دل چو شد وحشی؟

Ки кӯҳи қофи натавонад шикастани боли анқо ро

که کوه قاف نتواند شکستن بال عنقا را

Магари он сарви боло бар сари ман соя андозад

مگر آن سرو بالا بر سر من سایه اندازد

Вагарнаи соя бе дасти шоху барг , савдо ро

وگرنه سایه بی دست شاخ و برگ، سودا را

Нагардад монеъи парвози ҷонро тору пуди тан

نگردد مانع پرواز جان را تار و پود تن

Набандад риштаи Марями пару боли масеҳо ро

نبندد رشته مریم پر و بال مسیحا را

Ҳавас ҳар чанд густохаст , узраш сӯратӣ дорад

هوس هر چند گستاخ است، عذرش صورتی دارد

Ба Юсуф метавон бахшед тақсири Зулайхо ро

به یوسف می توان بخشید تقصیر زلیخا را

Кунад мавҷи сароби дашти пайморо ънондорӣ

کند موج سراب دشت پیما را عنانداری

Ҳўснокӣ ки май печад ба кафи домони дунё ро

هوسناکی که می پیچد به کف دامان دنیا را

Мубини зинҳори асбоби таъаллуқро ба чашм кам

مبین زنهار اسباب تعلق را به چشم کم

Ки сӯзани лангар парвоз мегардад масеҳо ро

که سوزن لنگر پرواز می گردد مسیحا را

Ба андаки илтифотӣ , нақши пои ноқаи Лайлӣ

به اندک التفاتی، نقش پای ناقه لیلی

Ба маҷнӯни доман гул мекунад домони саҳро ро

به مجنون دامن گل می کند دامان صحرا را

Сияҳи бахтӣ чаҳ созад бо ман ҳарфи офарини соиб ?

سیه بختی چه سازد با من حرف آفرین صائب؟

Нагардад серума аз гуфтори монеъи чашм гуё ро

نگردد سرمه از گفتار مانع چشم گویا را