Шавқи ман саркашӣ аз зулф мънбр дорад

شوق من سرکشی از زلف معنبر دارد

Оташами болу пар аз доман маҳшар дорад

آتشم بال و پر از دامن محشر دارد

Сухани сард чаҳ таъсир кунад дар дили гарм ?

سخن سرد چه تأثیر کند در دل گرم؟

Ҷӯши дарё чаҳ ғам аз хомӣ анбар дорад ?

جوش دریا چه غم از خامی عنبر دارد؟

Хон хуршеди зи сарпӯш буд мустағнӣ

خوان خورشید ز سرپوش بود مستغنی

Сари озодаи мо нанги з афсар дорад

سر آزاده ما ننگ ز افسر دارد

Айби худро чаҳ хаёласт напушади нодон ?

عیب خود را چه خیال است نپوشد نادان؟

Кул маҳоласт кулоҳ аз сар худ бардорад

کل محال است کلاه از سر خود بردارد

Тор сбҳаҳаст зи дил ҳар сари мӯ зон хами зулф

تار سبحه است ز دل هر سر مو زان خم زلف

Гиреҳ афзӯн хӯрд он ришта ки гавҳар дорад

گره افزون خورد آن رشته که گوهر دارد

Нест мумкин шавад осӯда , дил аз ларзидан

نیست ممکن شود آسوده، دل از لرزیدن

Шона то роҳ дар он зулф мънбр дорад

شانه تا راه در آن زلف معنبر دارد

Бас ки сероб буд теғи ту , дар ҳар захмӣ

بس که سیراب بود تیغ تو، در هر زخمی

Бар ҷигари сӯхтагони миннат кавсар дорад

بر جگر سوختگان منت کوثر دارد

Чашми хуршеди зи рухсори ту май оради об

چشم خورشید ز رخسار تو می آرد آب

Нусха аз рӯй ту ойӣна чисон бардорад ?

نسخه از روی تو آیینه چسان بردارد؟

Соиб аз бас ки ҷигари сӯз буд мазмунаш

صائب از بس که جگر سوز بود مضمونش

Хатар аз номаи ман бол самандар дорад

خطر از نامه من بال سمندر دارد