Ишқи сад лухти ҷигар бар мижа тар дорад

عشق صد لخت جگر بر مژه تر دارد

Гиреҳ афзӯн хӯрд он ришта ки гавҳар дорад

گره افزون خورد آن رشته که گوهر دارد

Ошиқ онаст ки по бар сари афлок наад

عاشق آن است که پا بر سر افلاک نهد

Бода онаст ки хишт аз сар хам бардорад

باده آن است که خشت از سر خم بردارد

Аз хати сабз чаҳ парвост лаби лаъли туро ?

از خط سبز چه پرواست لب لعل ترا؟

Чаҳ зиёни мавҷ ба сарчашма кавсар дорад ?

چه زیان موج به سرچشمه کوثر دارد؟

Рашк бар кавкаби иқбол ҳубобаст маро

رشک بر کوکب اقبال حباب است مرا

Ки ба ҳар чашм задани олам дигар дорад

که به هر چشم زدن عالم دیگر دارد

Гиряу оҳ , гулу сабза боғ ҳунараст

گریه و آه، گل و سبزه باغ هنرست

Теғ дар оташ ва обаст ки ҷавҳар дорад

تیغ در آتش و آب است که جوهر دارد

Ғунча дар ҷомаи худ чок задан оҷиз нест

غنچه در جامه خود چاک زدن عاجز نیست

Дили ошиқ чаҳ ғам аз торам ахзар дорад ?

دل عاشق چه غم از طارم اخضر دارد؟

Муддаӣ кист ки ҳангомаи мо сард кунад ?

مدعی کیست که هنگامه ما سرد کند؟

Оташи мо мадад аз доман маҳшар дорад

آتش ما مدد از دامن محشر دارد

Ҳар қадари мартабаи ишқи баланд афтода аст

هر قدر مرتبه عشق بلند افتاده است

Сухани соиби мо рутба дигар дорад

سخن صائب ما رتبه دیگر دارد