Баҳр ҳар чанд ба бар ҳамчу ҳубобам дорад

بحر هر چند به بر همچو حبابم دارد

Шавқи саргаштатар аз мавҷ саробам дорад

شوق سرگشته تر از موج سرابم دارد

намешавад кӯтаҳии роҳи зи таъҷили дароз

می شود کوتهی راه ز تعجیل دراز

Давр азон каъбаи мақсӯд шитобам дорад

دور ازان کعبه مقصود شتابم دارد

Ман ҳамон нақши саропардаи хобам , ҳарчанд

من همان نقش سراپرده خوابم، هرچند

Перӣ аз қомати хами по ба рикобам дорад

پیری از قامت خم پا به رکابم دارد

Чун ба афсонаи тавонам зи сари худ во кард ?

چون به افسانه توانم ز سر خود وا کرد؟

Ғифлатиро ки каманд аз раг хобам дорад

غفلتی را که کمند از رگ خوابم دارد

намешавад чун тиҳӣ аз бода , ба сар май ғалатам

می شود چون تهی از باده، به سر می غلطم

Ҳамчуи ғам бар сари пои зӯр шаробам дорад

همچو غم بر سر پا زور شرابم دارد

Нест афсӯс ба ҷонбозии парвонаи маро

نیست افسوس به جانبازی پروانه مرا

Гиряи сохтаи шамъ кабобам дорад

گریه ساخته شمع کبابم دارد

Тухм дар синаи кҳсори парешон шуда ам

تخم در سینه کهسار پریشان شده ام

Сабзи гардуни магар аз ашк саҳобам дорад

سبز گردون مگر از اشک سحابم دارد

Манам он бодаи пурзӯр ки минои фалак

منم آن باده پرزور که مینای فلک

Чокҳо дар ҷигар аз зӯр шаробам дорад

چاکها در جگر از زور شرابم دارد

Бодаи давлати ин ншأаҳ буд по ба рикоб

باده دولت این نشأه بود پا به رکاب

Мастии сохтаи халқи халқ кабобам дорад

مستی ساخته خلق خلق کبابم دارد

Соиби ин боки тавон гуфт аз пуркорӣ

صائب این باکه توان گفت از پرکاری

Талхкоми он лаби лаъл аз шкробм дорад

تلخکام آن لب لعل از شکرابم دارد