Гӯшагирӣ ки лаби нон ҳалолӣ дорад

گوشه گیری که لب نان حلالی دارد

Сӣ шаб аз гардиши айём ҳилолӣ дорад

سی شب از گردش ایام هلالی دارد

Нест ҷӯёии назар чун маи нави моҳи тамом

نیست جویای نظر چون مه نو ماه تمام

Худнамое накунад ҳар ки камолӣ дорад

خودنمایی نکند هر که کمالی دارد

Об бар ҳасани глўсўз фишондан ситам аст

آب بر حسن گلوسوز فشاندن ستم است

Вар на лаби ташнаи мо об зулолӣ дорад

ور نه لب تشنه ما آب زلالی دارد

Чашм ҳайрон кунад аз қатраи шабнами эҷод

چشم حیران کند از قطره شبنم ایجاد

Ҳар ки чун лолау гули чеҳра олӣ дорад

هر که چون لاله و گل چهره آلی دارد

Садафи баста даҳон нест зи гавҳари холӣ

صدف بسته دهان نیست ز گوهر خالی

Нашӯй ғофил азон дил ки малолӣ дорад

نشوی غافل ازان دل که ملالی دارد

Фикри он мӯии миёни баради зи ман сабру қарор

فکر آن موی میان برد ز من صبر و قرار

Хоб талхаст бар он кас ки хаёлӣ дорад

خواب تلخ است بر آن کس که خیالی دارد

Боли тоўс ба сад чашм нигаҳбон худаст

بال طاوس به صد چشم نگهبان خودست

Нест эмини зи хатар ҳар ки ҷамолӣ дорад

نیست ایمن ز خطر هر که جمالی دارد

Ҳар ки чун нофаи сари худ ба гиребон барда аст

هر که چون نافه سر خود به گریبان برده است

наметавон ёфт ки Ром карда Ғаззолӣ дорад

می‌توان یافت که رم کرده غزالی دارد

Хол аз андешаи хати рӯзи хуш аз умр надид

خال از اندیشه خط روز خوش از عمر ندید

Вой бар ахтари саъдӣ ки ваболӣ дорад

وای بر اختر سعدی که وبالی دارد

Натавон нусха азон чашми зи шухии бардошт

نتوان نسخه ازان چشم ز شوخی برداشت

Вар на маҷнӯн ба назари чашм Ғаззолӣ дорад

ور نه مجنون به نظر چشم غزالی دارد

Қисмат дида шӯраст азуи гиряи талх

قسمت دیده شورست ازو گریه تلخ

Ҳар ки ҳар рӯз чу хуршед заволӣ дорад

هر که هر روز چو خورشید زوالی دارد

Парда субҳ умедаст шаби навмидӣ

پرده صبح امیدست شب نومیدی

Дили сўдоздаҳи умед висолӣ дорад

دل سودازده امید وصالی دارد

Аз адаб нест шудани дасту гиребон бо шамъ

از ادب نیست شدن دست و گریبان با شمع

Вар на парвонаи мо ҳам пар ва болӣ дорад

ور نه پروانه ما هم پر و بالی دارد

Гарчи аз базми ту дили ҳалқаи берун дар аст

گرچه از بزم تو دل حلقه بیرون در است

Бо хаёли ту аҷаби суҳбат ҳоле дорад

با خیال تو عجب صحبت حالی دارد

Ҳар ки дар доираи сода дилон нест чу моҳ

هر که در دایره ساده دلان نیست چو ماه

Дил набандад ба камолӣ ки заволӣ дорад

دل نبندد به کمالی که زوالی دارد

Дил хӯн гаштааш аз об буд ларзонтар

دل خون گشته‌اش از آب بود لرزانتر

Ҳар ки сар дар қадами тоза ниҳолӣ дорад

هر که سر در قدم تازه نهالی دارد

Чаҳ зарураст чу хуршед ба дарҳо гардад

چه ضرورست چو خورشید به درها گردد

Ҳар ки дар пардаи шаби роҳ саволӣ дорад

هر که در پرده شب راه سؤالی دارد

Дил зоҳид нашавад соф ба сӯфии соиб

دل زاهد نشود صاف به صوفی صائب

Зишт аз дидани ойӣна малолӣ дорад

زشت از دیدن آیینه ملالی دارد