Дилу дайну хираду ҳуши марои саҳбои барад

دل و دین و خرد و هوش مرا صهبا برد

Ҳосили умри ман ин сайли гарони якҷои барад

حاصل عمر من این سیل گران یکجا برد

На ҳамин ташнаи ман аз майкада берун рафтам

نه همین تشنه من از میکده بیرون رفتم

Ки садафи ҳам дили пуробила аз дарёи барад

که صدف هم دل پرآبله از دریا برد

Накунад ҷозибаи ишқ агар кӯтоҳӣ

نکند جاذبه عشق اگر کوتاهی

наме тавон бори ду олам ба тан танҳо барад

می توان بار دو عالم به تن تنها برد

Кӯҳи тамкини фалак , муҳра бозича ӯст

کوه تمکین فلک، مهره بازیچه اوست

Олами ошӯби нигоҳӣ ки маро аз ҷои барад

عالم آشوب نگاهی که مرا از جا برد

Ҳаваси доғи ту сар дод ба саҳрои мо ро

هوس داغ تو سر داد به صحرا ما را

Талаби дарди ту моро ба дар дилҳо барад

طلب درد تو ما را به در دلها برد

Чашмаи Хизр кунун бар сар инсоф омад

چشمه خضر کنون بر سر انصاف آمد

Ки дил аз об шудани тишнагии моро барад

که دل از آب شدن تشنگی ما را برد

Нест шоистаи афсӯси матоъи дили мо

نیست شایسته افسوس متاع دل ما

Ҷой раҳмаст бар он дузд ки ин колои барад

جای رحم است بر آن دزد که این کالا برد

Гавҳар аз гирди ятемии натавонад дил кунад

گوهر از گرد یتیمی نتواند دل کند

Гирд маҷнӯн натавон аз дили ин саҳрои барад

گرد مجنون نتوان از دل این صحرا برد

Нест дар майкадаи ҷузи ратли гарони дилсӯзӣ

نیست در میکده جز رطل گران دلسوزی

Ки тавонад зи дили имрӯзи ғами фардои барад

که تواند ز دل امروز غم فردا برد

наме тавон шасти сиёҳии зи дили шаби соиб

می توان شست سیاهی ز دل شب صائب

Натавон аз сари шӯридаи мо савдои барад

نتوان از سر شوریده ما سودا برد