Ҳар ки ойӣна ба равшангари соғари бабрад

هر که آیینه به روشنگر ساغر ببرد

Рухии афрӯхта чун меҳр ба маҳшари бабрад

رخی افروخته چون مهر به محشر ببرد

Сари дарин водии хунхори гул пишрс аст

سر درین وادی خونخوار گل پیشرس است

Ғамза ӯ на ҳарифӣаст ки афсари бабрад

غمزه او نه حریفی است که افسر ببرد

Тарки дастор сбкбор нигараданд маро

ترک دستار سبکبار نگرداند مرا

Фикри дастор маро кист ки аз сари бабрад ?

فکر دستار مرا کیست که از سر ببرد؟

Чанд чун авди дарин базми дил сӯхта ам

چند چون عود درین بزم دل سوخته ام

Буии хуши ораду хокистари миҷмари бабрад ?

بوی خوش آرد و خاکستر مجمر ببرد؟

Доғ маҳрӯмем аз васл касе ме донад

داغ محرومیم از وصل کسی می داند

Ки лаби ташнаи зи сарчашмаи кавсари бабрад

که لب تشنه ز سرچشمه کوثر ببرد

Дар асар кӯш ки ҷузи оина дилсӯзӣ нест

در اثر کوش که جز آینه دلسوزی نیست

Ки чароғӣ ба сари хоки Сикандари бабрад

که چراغی به سر خاک سکندر ببرد

Ҳар ки чун меҳри дилаш бо ҳамаи олам соф аст

هر که چون مهر دلش با همه عالم صاف است

Номае поктар аз субҳ ба маҳшари бабрад

نامه ای پاکتر از صبح به محشر ببرد

То дили хеш ба ҳиммат битавон оинаи сохт

تا دل خویش به همت بتوان آینه ساخت

Соиб он нест ки ҳоҷат ба Сикандари бабрад

صائب آن نیست که حاجت به سکندر ببرد