Рӯзу шаб бар ман маҳҷӯр ба талхӣ гузарад

روز و شب بر من مهجور به تلخی گذرد

Иду наврӯз ба ранҷур ба талхӣ гузарад

عید و نوروز به رنجور به تلخی گذرد

Надиҳади кунҷи қаноат ба ду олами қонеъ

ندهد کنج قناعت به دو عالم قانع

Аз сари танги шукри мӯр ба талхӣ гузарад

از سر تنگ شکر مور به تلخی گذرد

Талхӣу шурӣу ширинии об аз хок аст

تلخی و شوری و شیرینی آب از خاک است

Умр дар олами пуршӯр ба талхӣ гузарад

عمر در عالم پرشور به تلخی گذرد

Зиндагиро набӯд чошнӣ бе мастӣ

زندگی را نبود چاشنی بی مستی

Умр дар боғ ба ангур ба талхӣ гузарад

عمر در باغ به انگور به تلخی گذرد

Моли худро накунад ҳар ки ба ширинии сарф

مال خود را نکند هر که به شیرینی صرف

Аз сари шаҳд чу занбӯр ба талхӣ гузарад

از سر شهد چو زنبور به تلخی گذرد

Рӯзгори хати шбрнг ба ширини даҳанон

روزگار خط شبرنگ به شیرین دهنان

Чун шаби ҷумъа ба махмур ба талхӣ гузарад

چون شب جمعه به مخمور به تلخی گذرد

Роҳату ранҷ ба андозаи ҳам май бояд

راحت و رنج به اندازه هم می باید

Шаби кӯтоҳ ба муздур ба талхӣ гузарад

شب کوتاه به مزدور به تلخی گذرد

То ба кӣ дар тани хокӣ , ки шавад зеру зибр

تا به کی در تن خاکی، که شود زیر و زبر

Рӯзи мо ҳамчуи шаби гӯр ба талхӣ гузарад ?

روز ما همچو شب گور به تلخی گذرد؟

Талхӣ марг шавад шаҳд ба комаши соиб

تلخی مرگ شود شهد به کامش صائب

Ҳар ки зини олами пуршӯр ба талхӣ гузарад

هر که زین عالم پرشور به تلخی گذرد