Пой бар чарх наад ҳаркии з сар ме гузарад
پای بر چرخ نهد هرکه ز سر می‌گذرد
Ришта чун бегиреҳ уфтад з гуҳар ме гузарад
رشته چون بی‌گره افتد ز گهر می‌گذرد
Ҷигари шери надории сафар ишқ макун
جگر شیر نداری سفر عشق مکن
Сабзаи теғ дар ин раҳи з камар ме гузарад
سبزه تیغ در این ره ز کمر می‌گذرد
Дар биёбони фанои қофилаи шавқ ман аст
در بیابان فنا قافلهٔ شوق من است
Корвонӣ ки ғубораши з хабар ме гузарад
کاروانی که غبارش ز خبر می‌گذرد
Дили душман ба туҳидастии ман май сӯзад
دل دشمن به تهیدستی من می‌سوزد
Барқ аз ин мазраъа бо дида тар ме гузарад
برق از این مزرعه با دیدهٔ تر می‌گذرد
Гармии лолаи рухони қобили дил бастан нест
گرمی لاله‌رخان قابل دل بستن نیست
Ки ба як чашм задани ҳамчу шарар ме гузарад
که به یک چشم زدن همچو شرر می‌گذرد
Дар чунин фасл ки нам дар қадаҳ шабнам нест
در چنین فصل که نم در قدح شبنم نیست
Хори девори туро оби з сар ме гузарад
خار دیوار تو را آب ز سر می‌گذرد
Ғунчаи зиндаи дилӣ дар дил шаб ме хандад
غنچهٔ زنده‌دلی در دل شب می‌خندد
Файз , обӣаст ки аз ҷӯй саҳар ме гузарад
فیض، آبی است که از جوی سحر می‌گذرد
Орифон аз сухани сард парешон нашаванд
عارفان از سخن سرد پریشان نشوند
Умри гул дар қадами бод саҳар ме гузарад
عمر گل در قدم باد سحر می‌گذرد
Нисбати домани поки ту ба гул маҳз хатост
نسبت دامن پاک تو به گل محض خطاست
Ки сухан дар садафи пок гуҳар ме гузарад
که سخن در صدف پاک گهر می‌گذرد
Чун садаф меҳр хамӯшӣ назанад бар лаби хеш ?
چون صدف مهر خموشی نزند بر لب خویش؟
Сухани соиби покиза гуҳар ме гузарад
سخن صائب پاکیزه‌گهر می‌گذرد