намегардад каф бе мағзи монеъи сайри дарё ро

نمی گردد کف بی مغز مانع سیر دریا را

Сифедии ҷома эҳром бошад дидаи мо ро

سفیدی جامه احرام باشد دیده ما را

Чунин каз чашм ӯ гуфтор май резад , аҷаб дорам

چنین کز چشم او گفتار می ریزد، عجب دارم

Ки гардад хоби меҳри хомшии он чашм гуё ро

که گردد خواب مهر خامشی آن چشم گویا را

Дигар ваҳшӣ нигоҳӣ мезанад паймона дар хӯнам

دگر وحشی نگاهی می زند پیمانه در خونم

Ки ҳар мижгон ӯ умр абад бахшад тамошо ро

که هر مژگان او عمر ابد بخشد تماشا را

Радои аҳли тақвои бодбон киштӣ ме шуд

ردای اهل تقوی بادبان کشتی می شد

Лаб мегаван ӯ то рехт дар паймонаи саҳбо ро

لب میگون او تا ریخت در پیمانه صهبا را

Абири перҳан дар дидааш гирд касодӣ шуд

عبیر پیرهن در دیده اش گرد کسادی شد

Чаҳ хиҷлатҳо ки рӯ дод аз тамошояти Зулайхо ро

چه خجلت ها که رو داد از تماشایت زلیخا را

Саропои ишқам аммо корфармое наме ёбам

سراپا عشقم اما کارفرمایی نمی یابم

Ки бар Фарҳоду маҷнӯни танги созами кӯҳу саҳро ро

که بر فرهاد و مجنون تنگ سازم کوه و صحرا را

Машав ғофили зи ҳоли хоксорон дар тавоноӣ

مشو غافل ز حال خاکساران در توانایی

Ба соҳил бозгаштӣ ҳаст дар ҳар ҷилваи дарё ро

به ساحل بازگشتی هست در هر جلوه دریا را

зи даъвӣ баста гардад чун забон , маънӣ шавад гуё

ز دعوی بسته گردد چون زبان، معنی شود گویا

Ба гуфтор оварад хомӯшии Марями масеҳо ро

به گفتار آورد خاموشی مریم مسیحا را

Агар чаҳ дар назарҳо чун шарар бевазн ме оем

اگر چه در نظرها چون شرر بی وزن می آیم

Гиребон май дард бе тобии ман санги хоро ро

گریبان می درد بی تابی من سنگ خارا را

Бурун аз худ надорад чорае дарди дили ошиқ

برون از خود ندارد چاره ای درد دل عاشق

Ҳамон кафи марҳам кофур бошад захми дарё ро

همان کف مرهم کافور باشد زخم دریا را

зи чоҳи афтодани Юсуфи ҳамин овоз ме ояд

ز چاه افتادن یوسف همین آواز می آید

Ки дар саҳрои пари чоҳи ватан , фаҳмида на по ро

که در صحرای پر چاه وطن، فهمیده نه پا را

Чу гирдоби он ки дорад сайр дар малики вуҷӯди худ

چو گرداب آن که دارد سیر در ملک وجود خود

Каманди ваҳдати худ май шуморади мавҷи дарё ро

کمند وحدت خود می شمارد موج دریا را

Ғурур ман намесозад ба ҳар сайди забуни соиб

غرور من نمی سازد به هر صید زبون صائب

Ба гирди доми худ гардондаам сад бори анқо ро

به گرد دام خود گردانده ام صد بار عنقا را