Ба хомӯшии муҳӣт маърифат кун ҷон гуё ро

به خاموشی محیط معرفت کن جان گویا را

Ба ҷон бенафас чун моҳён кун сайри дарё ро

به جان بی نفس چون ماهیان کن سیر دریا را

Ҳумоюни тоирӣ дар ҳар назар гардад шикори ту

همایون طایری در هر نظر گردد شکار تو

Агар дар роҳи ибрати афкании доми тамошо ро

اگر در راه عبرت افکنی دام تماشا را

зи қурби танги чашмони риштаи умедро бугсал

ز قرب تنگ چشمان رشته امید را بگسل

Ки сӯзани лангар парвоз мегардад масеҳо ро

که سوزن لنگر پرواز می گردد مسیحا را

Илмро касрат лашкар нагардад пардаи ваҳдат

عَلَم را کثرت لشکر نگردد پرده وحدت

з яктое наяндозад ҳубобу мавҷи дарё ро

ز یکتایی نیندازد حباب و موج دریا را

Надорад бо таъаллуқи суди даст афшодан аз дунё

ندارد با تعلق سود دست افشاندن از دنیا

Ки озодӣ гирифторӣаст мурғи ришта бар по ро

که آزادی گرفتاری است مرغ رشته بر پا را

Барозандааст бар девонае ташрифи расвоӣ

برازنده است بر دیوانه ای تشریف رسوایی

Ки аз зӯр ҷунун созад гиребони чоки саҳро ро

که از زور جنون سازد گریبان چاک صحرا را

Ман аз дилчасбии он холи анбар фом донистам

من از دلچسبی آن خال عنبر فام دانستم

Ки хоҳад ҳалқаи берун дар кардани сувидо ро

که خواهد حلقه بیرون در کردن سویدا را

зи шавқи онҳо ки доранд оташӣ дар зери пои худ

ز شوق آنها که دارند آتشی در زیر پای خود

Гул бехор май созанди хорстони дунё ро

گل بی خار می سازند خارستان دنیا را

Гирифтам гӯшаи ғории зи гумномӣ , надонистам

گرفتم گوشه غاری ز گمنامی، ندانستم

Ки кӯҳ қоф месозад баланди овозаи анқо ро

که کوه قاف می سازد بلند آوازه عنقا را

Ннозм чун ба бахти сабзи худ соиб ки чун тӯтӣ

ننازم چون به بخت سبز خود صائب که چون طوطی

Ба ҳарф ва савт кардам роми он ойӣнаи симо ро

به حرف و صوت کردم رام آن آیینه سیما را