Аз миёни теғи баровар ки замон ме гузарад

از میان تیغ برآور که زمان می‌گذرد

Вақти пероиши гулзор ҷаҳон ме гузарад

وقت پیرایش گلزار جهان می‌گذرد

Ғофилони пушт ба девор фароғат доранд

غافلان پشت به دیوار فراغت دارند

Умр ҳарчанд ки чун об равон ме гузарад

عمر هرچند که چون آب روان می‌گذرد

намекунад хоби фароғат ба шабистони адам

می‌کند خواب فراغت به شبستان عدم

Ҳаркии ӣнҷои сабк аз хоб гарон ме гузарад

هرکه اینجا سبک از خواب گران می‌گذرد

намешавад рӯ ба қафои рӯзи қиёмати маҳшур

می‌شود رو به قفا روز قیامت محشور

Чун шарари ҳаркии зи дунё нигарон ме гузарад

چون شرر هرکه ز دنیا نگران می‌گذرد

Дар биёбони маломати дили девонаи мо

در بیابان ملامت دل دیوانه ما

Ҳамчу теғӣаст ки бар санг Фсон ме гузарад

همچو تیغی است که بر سنگ‌فسان می‌گذرد

Натавон тӯтии моро ба шукр дод фиреб

نتوان طوطی ما را به شکر داد فریب

Сухан аз чошнии кунҷ даҳон ме гузарад

سخن از چاشنی کنج دهان می‌گذرد

Оҳ аз он дилбари маҳҷӯб ки дар пардаи шаб

آه از آن دلبر محجوب که در پرده شب

Рӯй пӯшидаи зи ойӣна ҷон ме гузарад

روی پوشیده ز آیینه جان می‌گذرد

Гарчи бошад ба ҳавас , ишқ ба аз ақл буд

گرچه باشد به هوس، عشق به از عقل بود

Тир ҳарчанд буд каҷи з камон ме гузарад

تیر هرچند بود کج ز کمان می‌گذرد

Аз ҷаҳон гузарон нест гузаштани осон

از جهان گذران نیست گذشتن آسان

Шабнами мост каз ин рег равон ме гузарад

شبنم ماست کز این ریگ روان می‌گذرد

Софи шӯ то ҳамаи хубон ба ризоят бошанд

صاف شو تا همه خوبان به رضایت باشند

Дар гулистон , сухани об равон ме гузарад

در گلستان، سخن آب روان می‌گذرد

Соиб аз шарми буруни о , ки дарин як ду се рӯз

صائب از شرم برون آ، که درین یک دو سه روز

Навбати хӯбии он ғунча даҳон ме гузарад

نوبت خوبی آن غنچه‌دهان می‌گذرد