Ғунчаи рози марои оҳ ба нохун во кард

غنچه راز مرا آه به ناخن وا کرد

Хандаи чок , гиребони маро расво кард

خنده چاک، گریبان مرا رسوا کرد

Захм аз паҳлавии ман тараф намоён барбаст

زخم از پهلوی من طرف نمایان بربست

Доғ дар синаи ман чашми тамошо во кард

داغ در سینه من چشم تماشا وا کرد

Гиряи талхи марои ханда ӯ ширини сохт

گریه تلخ مرا خنده او شیرین ساخت

Шуълаи оҳи марои қомат ӯ раъно кард

شعله آه مرا قامت او رعنا کرد

Шуълаи ҳасан , ҷигари сӯхта Эй ме талабед

شعله حسن، جگر سوخته ای می طلبید

Ишқ дар ҳар ду ҷаҳони гашту маро пайдо кард

عشق در هر دو جهان گشت و مرا پیدا کرد

Бабр эй боди сабои мужда ба Тифлони ҳавас

ببر ای باد صبا مژده به طفلان هوس

Ки дар боғ навай сабзаи хаташ во кард

که در باغ نوی سبزه خطش وا کرد

Бирав эй заврақ бе зарфи ҳубоб аз сари ашк

برو ای زورق بی ظرف حباب از سر اشک

Мавҷ лангар натавонист дарин дарё кард

موج لنگر نتوانست درین دریا کرد

Дар ҳаводории он зулф кам аз шона мабош

در هواداری آن زلف کم از شانه مباش

Ки сари худ ҳамаро дар сари ин савдо кард

که سر خود همه را در سر این سودا کرد

Соиби ин тозаи ғазалро зи ту ҳаркас ки шунид

صائب این تازه غزل را ز تو هرکس که شنید

Аз сувидоаш ба маҷмӯъаи дил иншо кард

از سویداش به مجموعه دل انشا کرد