Рӯй ойӣнаи дили тор намебояд кард

روی آیینه دل تار نمی باید کرد

Пушт бар давлати дидор намебояд кард

پشت بر دولت دیدار نمی باید کرد

Аз парешони сухании умр қалам шуд кӯтоҳ

از پریشان سخنی عمر قلم شد کوتاه

Зиндагӣ дар сари гуфтор намебояд кард

زندگی در سر گفتار نمی باید کرد

Болаши нарм , камӣнгоҳи гронхўобиҳост

بالش نرم، کمینگاه گرانخوابیهاست

Такя бар давлати бедор намебояд кард

تکیه بر دولت بیدار نمی باید کرد

эй гул аз оташ агар хати амон май хоҳӣ

ای گل از آتش اگر خط امان می خواهی

Ханда бар мурғи гирифтор намебояд кард

خنده بر مرغ گرفتار نمی باید کرد

Бо матоъӣ ки ба симу зар қалбаст гарон

با متاعی که به سیم و زر قلب است گران

Нози Юсуф ба харидор намебояд кард

ناز یوسف به خریدار نمی باید کرد

Бӯса гар нест дили хаста ба пайғом хуш аст

بوسه گر نیست دل خسته به پیغام خوش است

Зиндагии талх ба бемор намебояд кард

زندگی تلخ به بیمار نمی باید کرد

Абр раҳмат набӯд қобил ҳар шӯраи замин

ابر رحمت نبود قابل هر شوره زمین

Бодаи таклиф ба ҳушёр намебояд кард

باده تکلیف به هشیار نمی باید کرد

Дардҳо мешавад аксари зи табибони афзӯн

دردها می شود اکثر ز طبیبان افزون

Ғами худ арз ба ғмхўор намебояд кард

غم خود عرض به غمخوار نمی باید کرد

Аз рух тоза занад хӯни харидорони ҷӯш

از رخ تازه زند خون خریداران جوش

Ҷинси худ куҳна ба бозор намебояд кард

جنس خود کهنه به بازار نمی باید کرد

Бар либосаст назари мардуми кӯтаҳи байн ро

بر لباس است نظر مردم کوته بین را

Сари худ дар сари дастор намебояд кард

سر خود در سر دستار نمی باید کرد

Бенигаҳбон чу шавад ҳасан хатарҳо дорад

بی نگهبان چو شود حسن خطرها دارد

Хорро даври зи гулзор намебояд кард

خار را دور ز گلزار نمی باید کرد

Дили озодаи худро чу бахилони соиб

دل آزاده خود را چو بخیلان صائب

Кӣсаи дарҳаму динор намебояд кард

کیسه درهم و دینار نمی باید کرد