Рӯи ниҳон аз дил бекӣна намебояд кард

رو نهان از دل بی کینه نمی باید کرد

ӣнқадари ноз ба ойӣна намебояд кард

اینقدر ناز به آیینه نمی باید کرد

Дар ҷавонии з май ноби гузаштан ситам аст

در جوانی ز می ناب گذشتن ستم است

Шанбеи худ шаби одина намебояд кард

شنبه خود شب آدینه نمی باید کرد

наме тавон то гиреҳи зулфи парешонеи сохт

می توان تا گره زلف پریشانی ساخت

Дили худро гиреҳи сина намебояд кард

دل خود را گره سینه نمی باید کرد

Май баради дида бе шарми таровати зи изор

می برد دیده بی شرم طراوت ز عذار

Ҷилва бепарда дар ойӣна намебояд кард

جلوه بی پرده در آیینه نمی باید کرد

То ба эксир риёзат накунӣ хӯнро машк

تا به اکسیر ریاضت نکنی خون را مشک

Хирқа чун нофаи зи пашмина намебояд кард

خرقه چون نافه ز پشمینه نمی باید کرد

Ташнаи чашмии ғами ҳамкосаи з дил ме шавед

تشنه چشمی غم همکاسه ز دل می شوید

Бода дар ҷоми суфолина намебояд кард

باده در جام سفالینه نمی باید کرد

Теғ бар мурда кашӣдан з ҷавонмардӣ нест

تیغ بر مرده کشیدن ز جوانمردی نیست

Ғайбати мардуми пешина намебояд кард

غیبت مردم پیشینه نمی باید کرد

намекунад фоши забони рози ниҳонро соиб

می کند فاش زبان راز نهان را صائب

Дуздро муҳаррами ганҷина намебояд кард

دزد را محرم گنجینه نمی باید کرد