Рахнаҳоӣ ки маро дар ҷигари он мижгон кард

رخنه هایی که مرا در جگر آن مژگان کرد

Зиреҳӣ нест ки битавон ба қабо пинҳон кард

زرهی نیست که بتوان به قبا پنهان کرد

Ин тароват ки гул рӯй туро дода худо

این طراوت که گل روی ترا داده خدا

наметавонад нафаси сӯхтаро райҳон кард

می تواند نفس سوخته را ریحان کرد

Гӯии хуршед ба хӯни дасти зи осоиши шаст

گوی خورشید به خون دست ز آسایش شست

Ҳасани рӯзӣ ки сари зулфи туро чавгон кард

حسن روزی که سر زلف ترا چوگان کرد

Серумаи хомшии тӯтӣ гуё гардид

سرمه خامشی طوطی گویا گردید

Бас ки назора ӯ оинаро ҳайрон кард

بس که نظاره او آینه را حیران کرد

Тухми умеди ман аз саъии фалак сабз нашуд

تخم امید من از سعی فلک سبز نشد

Донаи сӯхтаи хӯн дар ҷигар деҳқон кард

دانه سوخته خون در جگر دهقان کرد

Ҳеҷ ҷои зери фалаки қобил ором набӯд

هیچ جا زیر فلک قابل آرام نبود

Ин садафи гавҳари маҳбӯси маро ғалатон кард

این صدف گوهر محبوس مرا غلطان کرد

Ғӯта дар хӯн шафақ зад зи надомати соиб

غوطه در خون شفق زد ز ندامت صائب

Ҳар ки чун субҳи лабии зери фалак хандон кард

هر که چون صبح لبی زیر فلک خندان کرد