Аз ду олами дил агар рӯ ба сувидо ме кард

از دو عالم دل اگر رو به سویدا می‌کرد

Сайри паргори дарин нуқта тамошо ме кард

سیر پرگار درین نقطه تماشا می‌کرد

Содаи лавҳӣ ки ба дунбол даво ме гардад

ساده‌لوحی که به دنبال دوا می‌گردد

Коши дарюзаи дард аз дар дил ҳо ме кард

کاش دریوزه درد از در دل‌ها می‌کرد

Бар чароғи нафасаши даст ҳимоят ме шуд

بر چراغ نفسش دست حمایت می‌شد

Барқ агар бо хасу хошок мудоро ме кард

برق اگر با خس و خاشاک مدارا می‌کرد

Тозаи гардондани эҳроми сафари матлаб буд

تازه گرداندن احرام سفر مطلب بود

Рӯй дар соҳил агар мавҷи з дарё ме кард

روی در ساحل اگر موج ز دریا می‌کرد

Гар зи афтодагии ин роҳ намешуд кӯтоҳ

گر ز افتادگی این راه نمی‌شد کوتاه

Даврии каъбаи мақсӯд чаҳ бо мо ме кард

دوری کعبه مقصود چه با ما می‌کرد

Оби ҳайвон ки Сикандари зи сиёҳӣ май ҷуст

آب حیوان که سکندر ز سیاهی می‌جست

Буд омода агар рӯ ба сувидо ме кард

بود آماده اگر رو به سویدا می‌کرد

Солик аз даврии ин роҳи хабар гар ме ёфт

سالک از دوری این راه خبر گر می‌یافت

Тӯша дар гоми нахустин зи камар во ме кард

توشه در گام نخستین ز کمر وا می‌کرد

Хабар аз синаи пуробила хеш надошт

خبر از سینه پرآبله خویش نداشت

Он ки гавҳари талаб аз сина дарё ме кард

آن که گوهر طلب از سینه دریا می‌کرد

Об май гашт ба чашми дил пуробила ам

آب می‌گشت به چشم دل پرآبله‌ام

Ҳарки аз кори дили худ гиреҳӣ во ме кард

هرکه از کار دل خود گرهی وا می‌کرد

Зоҳиди хушки зи дарди талаб огоҳ набӯд

زاهد خشک ز درد طلب آگاه نبود

Вар на тасбеҳи худ аз обила по ме кард

ور نه تسبیح خود از آبله پا می‌کرد

Миннати ҷони макаш аз халқ ки дар шаби хафоаш

منت جان مکش از خلق که در شب خفاش

Ҷилва аз хиҷлати ҷони бахше исо ме кард

جلوه از خجلت جان‌بخشی عیسی می‌کرد

Дошт аз шоҳи сухани санҷи умеди таҳсин

داشت از شاه سخن‌سنج امید تحسین

Соиби он рӯз ки ин хуши ғазал иншо ме кард

صائب آن روز که این خوش غزل انشا می‌کرد