Бе тугар шохи гулии дида тамошо ме кард

بی‌تو گر شاخ گلی دیده تماشا می‌کرد

Машқи назораи он қомат раъно ме кард

مشق نظاره آن قامت رعنا می‌کرد

Дили сад пораи мо дафтар агар во ме кард

دل صد پاره ما دفتر اگر وا می‌کرد

Оташи лола чаҳ бо доман саҳро ме кард

آتش لاله چه با دامن صحرا می‌کرد

Васли ҷовиди ҳиҷоби назар огоҳӣ аст

وصل جاوید حجاب نظر آگاهی است

Қатраи мо сафарии коши з дарё ме кард

قطره ما سفری کاش ز دریا می‌کرد

Моҳи рухсори ту ангушти намо буд он рӯз

ماه رخسار تو انگشت‌نما بود آن روز

Ки фалаки ҳолаи оғӯш муҳайё ме кард

که فلک هاله آغوش مهیا می‌کرد

Теғи нози ту агар об мурувват ме дошт

تیغ ناز تو اگر آب مروت می‌داشت

Гиря бар зиндагии Хизр ва масеҳо ме кард

گریه بر زندگی خضر و مسیحا می‌کرد

Гарчи дили рӯзи хуш аз гулхан афлок надид

گرچه دل روز خوش از گلخن افلاک ندید

ӣнқадар буд ки ойӣна мусаффо ме кард

اینقدر بود که آیینه مصفا می‌کرد

Ҳасани худро агар аз чашмтар мо ме дид

حسن خود را اگر از چشم تر ما می‌دید

Он ситамкора бебок чаҳ бо мо ме кард

آن ستمکاره بی‌باک چه با ما می‌کرد

Агар аз чашми бад халқ наме андешед

اگر از چشم بد خلق نمی‌اندیشید

Соиб аз лутфи сухани кор масеҳо ме кард

صائب از لطف سخن کار مسیحا می‌کرد