Ҳасани он рӯз ки ойӣна мусаффо ме кард

حسن آن روز که آیینه مصفا می‌کرد

Ишқ дар пардаи зангор тамошо ме кард

عشق در پرده زنگار تماشا می‌کرد

Аз нафаси сӯхтагии холи лаб соҳил шуд

از نفس سوختگی خال لب ساحل شد

Гавҳари мо ки талоши дил дарё ме кард

گوهر ما که تلاش دل دریا می‌کرد

Шавқ ҳар чок ки дар пардаи дил май афканд

شوق هر چاک که در پرده دل می‌افکند

Рахнае буд ки дар гунбад мино ме кард

رخنه‌ای بود که در گنبد مینا می‌کرد

Барқи он ҳасани ҷаҳони сӯз ба як дам май сӯхт

برق آن حسن جهان‌سوز به یک دم می‌سوخت

Шавқи чандон ки пару бол муҳайё ме кард

شوق چندان که پر و بال مهیا می‌کرد

Санги атфоли марои лангар бетобӣ шуд

سنگ اطفال مرا لنگر بی‌تابی شد

Вар на девонаи ман рӯй ба саҳро ме кард

ور نه دیوانه من روی به صحرا می‌کرد

Он ки шуд гавҳари ҷони ду ҷаҳони помолаш

آن که شد گوهر جان دو جهان پامالش

Коши як бори нигоҳӣ ба таҳ по ме кард

کاش یک بار نگاهی به ته پا می‌کرد

Ҳар тарафи нофаи дил буд ки май рехт ба хок

هر طرف نافه دل بود که می‌ریخت به خاک

Ҳар гиреҳ каз сари зулфи ту сабо во ме кард

هر گره کز سر زلف تو صبا وا می‌کرد

Ба ту медод хати бандагии Юсуф ро

به تو می‌داد خط بندگی یوسف را

Гар турои дидаи ёқӯб тамошо ме кард

گر ترا دیده یعقوب تماشا می‌کرد

Мардум аз ишқи муроди ду ҷаҳон май ҷустанд

مردم از عشق مراد دو جهان می‌جستند

Соиб аз ишқи ҳамон ишқ таманно ме кард

صائب از عشق همان عشق تمنا می‌کرد