Дар чамани ҷилвагар он қомат раъно ме кард

در چمن جلوه‌گر آن قامت رعنا می‌کرد

Нолаи фохтаро сарви ду боло ме кард

ناله فاخته را سرو دو بالا می‌کرد

Гар наме буд тамошои ғизолони монеъ

گر نمی‌بود تماشای غزالان مانع

Гирди моро ки дарин бодия пайдо мекард ?

گرد ما را که درین بادیه پیدا می‌کرد؟

Дар назар дошт тамошои хати сабзи туро

در نظر داشت تماشای خط سبز ترا

Холи рӯзӣ ки дар он кунҷи даҳон ҷо ме кард

خال روزی که در آن کنج دهان جا می‌کرد

Дил ба сарриштаи айши ду ҷаҳон май пайваст

دل به سررشته عیش دو جهان می‌پیوست

Сар агар дар сари он зулф чилипо ме кард

سر اگر در سر آن زلف چلیپا می‌کرد

Перҳани чоки буруни омада будӣ имрӯз

پیرهن چاک برون آمده بودی امروز

То дигар чашм киро буии ту бино мекард ?

تا دگر چشم که را بوی تو بینا می‌کرد؟

Ҳар сари хор маро нашутур алмосӣ буд

هر سر خار مرا نشتر الماسی بود

То спрдории ман обила по ме кард

تا سپرداری من آبله پا می‌کرد

Теғи урён туро диду варақи баргардонад

تیغ عریان ترا دید و ورق برگرداند

Он ки доими зи худои умр таманно ме кард

آن که دایم ز خدا عمر تمنا می‌کرد

Гар намешуд дил бе тоби ман аз ғайрати об

گر نمی‌شد دل بی‌تاب من از غیرت آب

Хушкии шона чаҳ бо зулф чилипо ме кард

خشکی شانه چه با زلف چلیپا می‌کرد

Дошт то гавҳари ман дар дили ин дарёи ҷой

داشت تا گوهر من در دل این دریا جای

Соҳил аз оби гуҳари ҷилва дарё ме кард

ساحل از آب گهر جلوه دریا می‌کرد

Соиби ин он ғазали ҳофизи Широз ки гуфт

صائب این آن غزل حافظ شیراز که گفت

Дигарон ҳам бикунанди ончӣ масеҳо ме кард

دیگران هم بکنند آنچه مسیحا می‌کرد